کانون نجوم راز آسمان

... من نیز گاهی به آسمان نگاه کرده ام



نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٦:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/۱٧

اخیرا گروهی از اخترشناسان با بررسی کهکشان های کوتوله فشرده به نتایج جدیدی در این خصوص دست یافتند. نکته جالب اینکه آنها معتقدند برخلاف انتظار، ماده تاریک قادر به توجیه این نتایج نیست ....

 

در کهکشان ما، آنچه متداول است این است که حتی نزدیکترین ستاره ها به ما، سالهای نوری دور  از خورشید به سر می برند. اما تیمی متشکل از دانشمندان به مدیریت «پاول کروپا»(Pavel Kroupa)، از دانشگاه بن در آلمان، بر این باورند که جهان در ابتدای پیدایش با آنچه که امروز می شناسیم بسیار متفاوت بوده است، به ویژه کهکشان های کوتوله فشرده (UCD: Ultra Compact Dwarf Galaxy).

 «جورج دابرینگوسن»(Joerg Dabringhausen)، یکی از اعضاء این تیم می گوید:" کهکشان کوتوله جدیدی که اخیرا کشف شده است شامل ستاره هایی است که فاصله شان از یکدیگر هزار بار کمتر از کهکشان های همسایه است".

 

 Image

تصویر پس زمینه با استفاده از یک تلسکوپ 2.5 متری در شیلی تهیه شده است. دو کادر مربع شکل کوچک در این عکس دو کهکشان کوتوله فشرده را نشان می دهد. در تصاویر سمت، همان کهکشان ها را از از نمایی نزدیک تر و بزرگتر مشاهده می کنید که توسط تلسکوپ هابل تهیه شده اند.

 

کهکشانهای UCD در سال 1999 کشف شدند که قطر آنها یک هزارم کهکشان راه شیری است. ستاره شناسان بر این باورند که پیدایشUCD ها به زمان برخورد کهکشان ها در ابتدای پیدایش جهان باز می گردد. نکته عجیب در مورد UCDها اینکه جرم این کهکشان ها به طور مشخص بیشتر از میزان نور تابش شده از تعداد ستارگانی است که تصور می شود در دل خود جای داده اند.

 

ماده تاریک مرموز، توجیهی بوده است که تا به امروز برای پاسخ به چرایی این فزونی جرم بکار می رفته است، این بار اما به نظر می رسد ماده تاریک نمی تواند پاسخی معقول برای فزونی جرم در کهکشان های UCD باشد.

 

به اعتقاد اخترشناسان زمانی هر کهکشان UCD از تراکم بسیار بالایی برخوردار بوده و احتمالا یک میلیون ستاره در هر میلیون مکعب سال نوری (در مقایسه با آنچه در فضای اطراف خورشید مشاهده می کنیم) وجود داشته است. این ستارگان آنقدر به یکدیگر نزدیک بوده اند که گاهی با هم ادغام شده و ستاره های پر جرم تری را ایجاد کرده اند.  این ستاره های پر جرم تر تا قبل از پایان حیات خود در قالب یک انفجار شدید ابرنواختری،  هیدروژن یا همان سوخت هسته ای خود را بسیار سریع تر مصرف می کنند و آنچه به عنوان بقایای این ستاره ها بر جای می ماند یک ستاره نوترونی بسیار متراکم و یا یک سیاهچاله است.

بخشی از جرم کهکشانهای UCD امروزی از این بقایای تاریک تشکیل شده اند که از دید تلسکوپ های زمینی پنهان مانده و گویای یک گذشته مهیج هستند.

  جورج دابرینگوسن می گوید:" میلیاردها سال پیش کهکشانهای UCD بسیار خارق العاده بوده اند. در برگرفتن تعداد بیشمار ستارگان متراکم قطعا نمی تواند به دنیایی که ما امروز می شناسیم شباهتی داشته باشد. آسمان شب  در یک سیاره فرضی درون یک کهکشان کوتوله فشرده باید به روشنی روزهای زمینی بوده باشد".




کلمات کلیدی :آموزش