کانون نجوم راز آسمان

... من نیز گاهی به آسمان نگاه کرده ام



نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۸:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٧

یک روز پس از اوج بارش شهابی جوزایی، آذرگوی بسیار درخشانی در آسمان صحرای موجاوه در آمریکا درخشید. با توجه به عکس، تخمین زده میشود روشنایی این شهاب به اندازه ماه تربیع باشد!

آذرگوی، شهابی است که از سیاره ناهید پرنورتر دیده شود. تصویربرداری از شهابها دشوار است، چراکه معمولا 20 برابر کم نورتر ثبت میشوند و کسی نمیداند شهاب از کجای آسمان میگذرد. اما این عکاس خوش شانس توانسته این آذرگوی فوق العاده را در این تصویر ثبت کند.

 

 

تصویر بعد، فیلمی از عبور یک آذرگوی را نشان میدهد.

 

 

 

 

 

 

 

 

منبع: خبر آنلاین




کلمات کلیدی :رخدادهای نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۸:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٧

اخترشناسان برای اولین بار توانستند فاصله زمین و یک سیاهچاله را با دقتی بالا اندازه گیری کنند که نتیجه نشان داد سیاهچاله ها از آنچه تصور می رفت به زمین بسیار نزدیکترند.

محققان اعلام کردند سیاهچاله V404 Cyngi در فاصله هفت هزار و 800 سال نوری از زمین قرار گرفته است، به بیانی دیگر فاصله این پدیده کیهانی کمی بیش از نیمی از فاصله ای است که در گذشته تصور می رفت.

این فاصله، سیاهچاله V404 را در نزدیکی زمین قرار می دهد در جایی که فاصله تا مرکز کهکشان در حدود 26 هزار سال نوری و نزدیکترین ستاره در واری خورشید 4.2 سال نوری است.

افزایش دقت در اندازه گیری فاصله سیاهچاله ها به دانشمندان کمک می کند تصویر بهتری را از شکل گیری سیاهچاله ها ترسیم کنند. برای مثال با کمک چنین دستاوردی اخترشناسان امیدوارند بتوانند پاسخ این سوال را که آیا میان سیاهچاله هایی که در اثر برخورد دو ستاره و بدون ابرنواختران شکل می گیرند و سیاهچاله هایی که ناشی از ابرنواختران هستند تفاوتی وجود دارد را بیابند.

 

http://martinmobberley.co.uk/images/V404Cyg_19890530_mpm.jpg

 

اخترشناسان فاصله سیاهچاله V404 را با استفاده از تشعشعات رادیویی از سیاهچاله و ستاره در حال مرگی که با سیاهچاله در ارتباط بود، تعیین کردند. لایه های خارجی ستاره توسط سیاهچاله به داخل کشیده می شود که در اثر آن گازهای چرخان دیسکی از پلاسمای داغ را در اطراف سیاهچاله به وجود می آورند که این فرایند مقادیر زیادی امواج رادیویی و پرتو ایکس از خود ایجاد می کند.

سپس اخترشناسان با کمک گرفتن از سیستم تلسکوپ رادیویی بین المللی HSA میزان تغییر اختلاف منظر (یا میزان جابه جایی تصویر در اثر شکست نور یا جابه جایی ناظر) سیستم سیاهچاله ای را اندازه گیری کردند، این شیوه شامل اندازه گیری حرکات سالانه سیاهچاله در آسمان طی توالی حرکت زمین به دور خورشید است.

اخترشناسان معتقدند برآورد پیشین در رابطه با فاصله V404 بر اساس در نظر نگرفتن شکست و انکسار نوری تحت تاثیر غبارهای کیهانی به دست آمده است که می تواند باعث بروز خطای 50 درصدی شود. این در حالی است که میزان خطای اندازه گیری جدید در حدود 6 درصد است.




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٩:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢۱

دبیر انجمن نجوم اهواز از بارش شهابی جوزایی در روزهای اخیر خبر داد و گفت: پیش بینی میشود در بامداد و صبح دوشنبه حداکثر 140 شهاب در ساعت دیده شود. این پدیده با چشم غیرمسلح در همه جای ایران رویت میشود

به گزارش مهر؛ وی گفت: شهاب ‌باران جوزایی در روزهای 22 و 23 آذر ماه به اوج خود می رسد که صبحگاه روز 23 آذر ماه بهترین فرصت برای دیدن این بارش است.

خسرو جعفرزاده ، مرکز بارش شهابی جوزایی را در صورت فلکی "جوزا یا دوپیکر" دانست و افزود: امروزه پدید آورنده بارش شهابی دوپیکری در هاله ای از ابهام قرار دارد؛ اما در مدار آن سیارکی به نام 3200 Phaethon در حال حرکت است. بر اساس برخی نظریه ها این سیارک، هسته باقی مانده از دنباله داری است که در گذشته در همین مدار در حال گردش به دور خورشید بوده است.

وی ادامه داد: برطبق پیش بینی ها بارش شهابی دوپیکری در سال 1388 از وضعیت مناسبی از نظر تاریکی آسمان برخوردار است و در همین راستا این بارش در روزهای 22 و 23 آذر ماه به اوج خواهد رسید.

جعفرزاده اظهار داشت: اما پیش بینی دقیق تر نشان می دهد که بارش در ساعت 5 و 10 دقیقه به وقت جهانی برابر با 8 و 40 دقیقه به وقت ایران در 23 آذر ماه به اوج خواهد رسید. بر این اساس صبحگاه روز 23 آذر ماه بهترین فرصت برای دیدن این بارش است.

دبیر انجمن نجوم اهواز، تعداد شهابهای این بارش را قابل توجه دانست و تاکید کرد: در زمان اوج تعداد 140 شهاب در ساعت برای آن تخمین زده شده است.

به گفته این منجم، با پیشرفته تر شدن وضعیت محاسبات و ابزارهای رصدی، پرده از برخی واقعیتهای این بارش برداشته شده است. محاسبات Peter Brow از دانشگاه (Western Ontario) یا (UWO) نشان می دهد که گرانش سیاره مشتری باعث شده است که مدار این سیاره به سمت زمین متمایل شود و در آینده شاهد بارش شهابی با تعداد شهابهای بیشتری در حدود 200 عدد باشیم.

منبع:khabaronline




کلمات کلیدی :اطلاعیه




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٤:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٠

ستاره شناسان استرالیایی با کمک تلسکوپ اروپایی VLT موفق شدند به اطلاعات جدیدی درباره معمای قدیمی مربوط به ستارگان شبیه به خورشید دست یابند.


به گزارش خبرگزاری مهر ، ستاره شناسان تاکنون اطلاعات دقیقی در خصوص تغییرات عجیب سالانه نور حدود یک سوم ستارگان شبیه به خورشید در دست نداشته اند.  

در دهه های اخیر دانشمندان توضیحات احتمالی بسیاری را در این خصوص ارائه کرده اند اما اکنون ستاره شناسان رصدخانه مانت استروملو در استرالیا با کمک رصدهای تلسکوپ جنوب اروپای VLT  واقع در شیلی به اطلاعات جدیدی رسیده اند که می تواند تا حدود این معمای قدیمی را حل کند.

این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "ستاره شناسان در این مورد در تاریکی هستند. ما موفق شدیم یک سری از کامل ترین رصدهای تا به امروز را برای این تغییرات به دست آوریم."

این محققان 30 سال است که به دنبال حل این معما هستند و تاکنون توانسته اند حدود یک سوم از ستارگان شبیه به خورشید را چه در کهکشان راه شیری و چه در سایر کهکشانها رصد کنند. این تحقیقات نشان داد که این ستاره ها در آستانه رسیدن به پایان عمر خود و کمی قبل از تبدیل شدن به کوتوله سفید، کاملا سرخ، سرد و بسیار بزرگ می شوند. در این دوره زمانی به این ستارگان غولهای سرخ نیز می گویند. این ستارگان قدیمی تغییرات دوره ای نور بسیار شدید را در سقف زمانی دو سال نشان می دهند.

این دانشمندان افزودند: "تصور می شود که این تغییرات به سبب پالسهای ستاره ای باشد. با این پالسها ستاره غول پیکر گسترش می یابد و منقبض می شود. به این ترتیب نور آن به صورت متناوب ضعیف و قوی می شود. با وجود این، یک سوم این ستاره ها یک تغییرات دوره ای غیر قابل توضیحی از خود نشان می دهند به طوری که دوره زمانی تغییرات آنها به جای دو سال، پنج سال است."

این ستاره شناسان به منظور کشف منشای این ویژگی ثانویه به مدت دو سال و نیم 58 ستاره را واقع در سحابی بزرگ ماژلان کنترل کردند.

این محققان با کمک طیف نگار با وضوح تصویر بالای FLAMES/GIRAFFE که روی تلسکوپ VLT نصب شده است طیفهایی را به دست آورده و این طیفها را با تصاویری که از تلسکوپهای دیگر تهیه کرده بودند ترکیب کردند و یک مجموعه بسیار ویژه از اطلاعات مربوط به این ستارگان تغییرپذیر را ارائه کردند.

براساس گزارش Universe Today، این اطلاعات با هیچ یک از مدلهایی که تصور می شد سازگاری ندارند و بنابراین می توانند راهی جدید به سوی حل این معما بگشایند.




کلمات کلیدی :گزارش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٤:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٠

به گزارش خبرگزاری مهر، این ساختار 6 ضلعی از زمانی که فضاپیمای ویه جر در دهه 1980 آن را کشف کرد به صورت علامت سئوالی بزرگ در ذهن دانشمندان باقی مانده است. کاسینی از سال 2006 تا کنون با استفاده از طیف سنج خود به رصد این 6 ضلعی مرموز در نور مادون قرمز و نور مرئی پرداخته است اما تمامی تصاویر به ثبت رسیده نسبت به تصویر اخیر از وضوح بسیار پایین تری برخوردار بودند.

 

دانشمندان گمان می بردند این ساختار6 ضلعی مسیر فورانهای گازی یا تندبادهای اتمسفری است اما اینکه چه عاملی می تواند گاز یا جریان هوا را در چنین ساختار سخت و زاویه داری هدایت کند به شکل سئوالی بی پاسخ باقی مانده بود.

 

 

تصویر اخیری که توسط کاسینی به ثبت رسیده است تابش موجهایی را از گوشه های 6 ضلعی نمایان کرده و ساختارهای چند دیواره ای را در هر یک از ضلعهای 6 ضلعی نشان می دهد.

 

یکی از بیگانه ترین ویژگی های این 6 ضلعی نقطه ای بزرگ در میان این ساختار است که به گفته دانشمندان این نقطه می تواند با نقطه ای که در خارج از 6 ضلعی قرار داشته و در سال 1991 به تدریج ناپدید شده است در ارتباط باشد. این همان سالی است که زحل با توجه به مدت طولانی سالهایش، وارد شب قطبی زمستانی شد. هر یک سال در زحل برابر 29 سال در زمین است.

 

بر اساس گزارش پاپ ساینس، تصویر آخر کاسینی در پی فرصتی به ثبت رسید که پس از پدیده اعتدال شب و روز این سیاره در آگوست 2009 به دست آمد. این پدیده نشانه آغاز بهار شمالی در این سیاره است.




کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٠

تلسکوپ فضایی هابل که اردیبهشت ماه برای آخرین بار تعمیر و به‌روزرسانی شد، موفق شد پرتوهای فروسرخ دورترین اجرام عالم را ثبت کند. کم‌‌نورترین و سرخ‌ترین اجرامی که در این تصویر دیده می‌شوند، کهکشان‌هایی هستند که در ششصد میلیون سالگی پس از مهبانگ تشکیل شده‌اند و روشنایی آنها یک میلیارد بار کم‌تر از توان بینایی چشم انسان است. تاکنون هیچ کهکشانی در این دوران از عالم مشاهده نشده بود.



این تصویر که در اوایل شهریور امسال گرفته شد، فراژرف2009 نام گرفته و برای تهیه آن، هابل به صورت فلکی کوره نشانه رفت؛ دقیقا همان جایی که در زمستان 2004 / 1382 به آنجا نشانه رفت و توانست تصویر مشهور فراژرف هابل را ثبت کند.
تصویر فراژرف هابل با استفاده از دوربین‌های پیشرفته نقشه‌برداری، ACS و دوربین و طیف‌نگار فروسرخ NICMOS و نوردهی یک میلیون ثانیه ثبت شد؛ درحالی‌که دوربین پیشرفته دیدگسترده 3، WF3 این امکان را در اختیار اخترشناسان قرار داد که تنها با استفاده از یک دوربین که پرتوهای فرابنفش تا فروسرخ را ثبت می‌کند، و صرف زمان نوردهی 48 ساعت طی ده روز، یعنی یک‌ششم زمان سابق؛ تصویری بهتر و دقیق‌تر از قبل را بدست آورند.
به دلیل انبساط روزافزون عالم، هرچه جسمی از ما دورتر باشد، سرعت دورشدنش نیز از زمین بیشتر است. به همین دلیل، پرتوهایی که از اجرام بسیار دوردست منتشر می‌شوند، به‌قدری کشیده می‌شوند که وقتی به زمین می‌رسند، در محدوده فروسرخ قرار می‌گیرند و دیگر نمی‌توان این اجرام را در پرتوهای مریی یا فرابنفش مشاهده کرد.
 فیلم زیر، نمایی از منطقه هدف هابل را در آسمان شب نشان می دهد که به تدریج به محدوده مورد نظر زوم می کند.

دوربین دید گسترده 3 برای تهیه این تصویر، سه باز از این منطقه عکس‌برداری کرد؛ هر بار به مدت 16 ساعت و با استفاده از یکی از فیلترهای فروسرخ 1.05 میکرومتر، 1.25 میکرومتر و 1.6 میکرومتر. سی.سی.دی دوربین هابل برخلاف دوربین‌های عکس‌برداری موجود در بازار، رنگی نیست و شدت نور عکس را اندازه‌گیری می‌کند. بنابراین، تصاویر ارسالی هابل در هر فیلتر، خاکستری است.

اخترشناسان پس از دریافت و پردازش این تصاویر، آنها را با رنگ‌های کاذب رنگ‌آمیزی کردند؛ بدین‌شکل که تصویر پرتوهای 1.05 میکرومتری را آبی، پرتوهای 1.25 میکرومتری را سبز و پرتوهای 1.6 میکرومتری را قرمز رنگ کردند و با ترکیب آنها، تصویر نهایی را که مشاهده کردید، بدست آوردند.

منبع:khabaronline




کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٠:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٠

شاید شبیه به داستان‌های کودکانه به نظر برسد، اما این که تمایل عجیب اورانوس ممکن است از قمر بزرگ آن نشات گرفته باشد، یک حقیقت است.

اورانوس حول محوری می‌چرخد که تقریبا خوابیده بر صفحه سیستم خورشیدی است، و نه عمود بر آن. و هیچ کس هم دلیل این امر را نمی‌داند. یک نظریه در مورد این حرکت عجیب این است که تمایل آن نتیجه برخورد با جسمی هم‌اندازه زمین است؛ اما ایگناسیو ماسکیورا از انستیتو SETI در کالیفرنیا می‌گوید: «این نظریه تقریبا نتوانسته هیچ چیزی را در مورد این سیاره توضیح دهد. مثلا این‌که چرا مدارهای 27 قمر شناخته شده اورانوس، مانند خود سیاره متمایل نشده‌اند؟»


به گزارش نیوساینتیست، در حال حاضر  گوانیل بو و ژاک لاسکار در رصدخانه پاریس در فرانسه، توضیح دیگری را برای این مسئله مطرح کرده‌اند. به عقیده آنها شاید اورانوس، یک قمر دیگر با وزن خیلی زیاد داشته است؛ اگر این قمر فرضی یک درصد از جرم اورانوس را داشته باشد و در فاصله معینی از این سیاره به دور آن بچرخد، تعادل سیاره را به مقدار بسیار اندکی بر هم می‌زند و بر میزان تلو تلو خوردن سیاره حول محور وضعی‌اش می‌افزاید. مدل‌سازی این دو نشان داده است که بعد از گذشت زمانی حدود دو میلیون سال، میزان این اعوجاج به اندازه‌ای زیاد خواهد شد که سبب می‌شود سیاره به یک سو بغلتد.  

البته درمورد سرنوشت این قمر فرضی اتفاق نظر وجود ندارد. شاید بعد از این زمان، این ماه مجهول در اثر عبور سیاره دیگری از نزدیکی اورانوس، از آن جدا شده باشد و جایی در فضای منظومه شمسی سرگردان باشد؛ ولی اگر هنوز در حال گردش در منظومه شمسی نباشد، ممکن است که در اثر برخورد با یک غول گازی دیگر نابود شده باشد.

از دید ویلیام وارد از انستیتو پژوهشی جنوب غرب کلرادو، این نظریه می‌تواند قابل قبول باشد، اما این نکته را نباید از نظر دور داشت که هیچ نشانه‌ای مبنی بر وجود یک ماه اضافی در اورانوس وجود ندارد، البته به غیر از تاثیری که بو و لاسکار ادعا می‌کنند که این ماه گم شده بر محور چرخش اورانوس به حول خود داشته است.

منبع:khabaronline




کلمات کلیدی :رخدادهای نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٠:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٠

گروهی از دانشمندان موسسه تکنولوژی کالیفرنیا نشان دادند که دریاچه های وسیع متان و اتان که در تیتان قرار دارند در نیمکره شمالی بزرگترین قمر زحل 20 برابر گستردگی بیشتری نسبت به نیمکره جنوبی آن دارند.

این دانشمندان برپایه اطلاعاتی که کاوشگر کاسینی از تیتان تهیه کرده است دریافتند که میان مناطق شمالی و جنوبی این قمر زحل تفاوتهایی وجود دارد به طوری که مایعات متان و اتان در زمین یک نیمکره بیش از نیمکره دیگر گسترده شده اند اما تاکنون برای این تفاوت ها هیچ تائیدی پیدا نشده بود. برای توضیح در این خصوص سیاره شناسان فرض کردند که علت این توزیع نا متوازن تغییرات فصلی باشد.

به طوری که یک سال تیتان 29.5 سال زمینی به طول می انجامد. بنابراین در هر 15 سال زمینی روی تیتان یک فصل تغییر می کند (در حال حاضر در نیمکره شمالی این قمر فصل تابستان آغاز شده است). بارانهای متان و بخارات آن به صورت فصلی تغییر می کنند و به روشی نا برابر دریاچه هایی در نیمکره های شمالی و جنوبی ایجاد می کنند.

این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند:محاسبات ما نشان می دهند که تغییرات فصلی به تنهایی قادر نیستند تنها در مدت 15 سال زمینی (یک فصل تیتانی) این دریاچه های هیدروکربوری تا این حد گسترده را ایجاد کنند. مکانیزم فصلی می تواند تا حدی مسئول این انتقال باشد اما نمی تواند در خصوص تمام علل ایجاد این دریاچه های متان مایع توضیح دهد.



براساس گزارش نیچر ژئوساینس، دلیل دیگر ایجاد نا متوازن این دریاچه ها می تواند مربوط به زاویه انحراف تیتان با مدار زحل باشد.

به خصوص که درحال حاضر در مدت تابستان نیمکره جنوبی ، تیتان به خورشید 12 درصد نزدیکتر از آن چیزی است که در مدت تابستان شمالی به این ستاره نزدیک است. همچنین، تابستانهای شمالی طولانی تر و روانتر و تابستانهای جنوبی کوتاهتر و پر شدت تر هستند.



این دانشمندان توضیح دادند:بهرحال در مقیاس زمانی دهها هزار سال، پارامترهای مداری زحل تغییر کرده اند و موجب شده اند که تیتان در طول برخی از تابستانهای شمالی به خورشید نزدیکتر شود و همین مسئله موجب تجمع هیدروکربورها و دریاچه ها در نیمکره شمالی شده است. به طوری که تیتان نیز همانند زمین تغییرات آب و هوایی دارد و این تغییرات در مقیاس دهها هزار سال موجب حرکت شدید مداری این قمر شده است.

 در روی زمین به این تغییرات، دوره میلانکویچ گفته می شود و با گستردگی آب به شکل یخ مربوط بوده و مسئول دوره های یخبندان است. روی تیتان دوره های آب و هوایی طولانی مدتی وجود دارند که متان مایع را به شکل دریاچه ها و حوضچه ها در دو نیمکره این قمر زحل پخش می کنند. در هر دو مورد زمین و تیتان، ثبت این فرایند در تائید ژئولوژیکی سطحی نقش مهمی ایفا می کند. این اولین بار است که ما توانستیم یک نمونه از تغییرات آب و هوایی مشابه دوره میلانکویچ زمینی را در یک جرم آسمانی خارج از منظومه شمسی پیدا کنیم.

منبع:مهر




کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٠:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٠

نشریه نشنال جئوگرافی 10 کشف علمی مرتبط با علوم فضایی که بازتاب گسترده ای در جهان علم داشته است را به عنوان برترین کشفیات فضایی سال 2009 انتخاب کرد.

این نشریه با اشاره به کشفیات فضایی که نشان از وجود آب یا زندگی آبزیان در سیارات و اجرام کیهانی داشته اند 10 کشف برتر فضایی سال 2009 را که با استقبال مخاطبان این نشریه مواجه شده معرفی کرده است.

کشف پوسته ستاره ای 10 میلیارد بار سخت تر از فولاد:

این کشف که با کمک مدل رایانه ای انجام گرفته است نشان می دهد لایه خارجی ستاره نوترونی از قدرتمندترین مواد موجود در زمین نیز سخت تر است. آزمایش فشار بر روی این مدل رایانه ای نشان داد لایه خارجی این ستاره نوترونی نسبت به فولاد توانایی تحمل فشاری 10 میلیارد بار بیشتر را دارد.

کشف امکان وجود حیات آبزیان در قمر مشتری:

دانشمندان پس از بررسی های متعدد اعلام کردند در صورتی که در قمر اروپا حیات وجود نداشته باشد متعجب خواهند شد. تحقیقات دانشمندان در ماه نوامبر نشان داد دریاها در این قمر به اندازه ای از اکسیژن برخوردارند که آبزیانی مانند ماهی ها می توانند در آن زندگی کنند.

کشف 32 سیاره جدید در خارج از منظومه خورشیدی:

اخترشناسان اعلام کردند کشف این تعداد سیاره در خارج از منظومه خورشیدی تعداد سیاره های فراخورشیدی را به بیش از 400 سیاره افزایش داده که این تعداد می تواند شانس یافتن سیاره های شبه زمینی را افزایش دهد.

ارائه نقشه ای از سیاره های شناخته شده در منظومه خورشیدی و فراتر از آن:

در این نقشه تعاملی سیاره های فراخورشیدی که تا کنون کشف شده اند با توجه به ابعاد و فاصله آنها نسبت به زمین در کنار یکدیگر قرار داده شده اند. اکثر این سیاره ها از مشتری بزرگترند که این ویژگی شناسایی آنها را آسانتر کرده است.

کشف آب مایع در مریخ:

تصاویری که در تابستان 2008 توسط کاوشگر فونیکس به ثبت رسیده اند، حبابهای عجیبی را بر روی پایه های این کاوشگر نشان می دهد که رفتاری مانند قطرات آب دارند. نتیجه این در گزارشی در ماه فوریه منتشر شده است.

اکثر سیاره های کشف شده از اقیانوسهای غیر منجمد برخوردارند:

 

 

 اندازه گیریها و مطالعاتی که نتایج آنها در ماه آوریل ارائه شد نشان می دهند سیاره ای که به سیاره Gliese 581d شهرت یافته است شباهتهای زیادی نسبت به آنچه در گذشته تصور می رفت، با زمین داشته و می تواند از آب مایع برخوردار باشد. به گزارش مهر، این سیاره در عین حال سیاره خواهری دارد که سبک ترین سیاره در جهان است که تا کنون کشف شده است.

ذراتی بزرگتر از کهکشانها جهان را پر کرده اند:

احتمال می رود قدیمی ترین ذره ساب اتمیک به نام نوترینوها فضایی بزرگتر از هزاران کهکشان را در جهان اشغال کرده اند. این ایده و کشف طی یک شبیه سازی رایانه ای ارائه شده است.

اثبات وجود اولین سواحل باستانی در مریخ:

 تصاویر با کیفیت از دره های مریخی نشانه هایی از وجود خطوط ساحلی سه میلیارد ساله را در اختیار دانشمندان قرار داد که این خطوط نشاندهنده حضور دریاچه ای به بزرگی دریاچه Champlain در گذشته سیاره مریخ بوده است.

اثبات وجود آب در کره ماه توسط ناسا:

سازمان ناسا به صورت رسمی اعلام کرد موفق به یافتن مقادیر قابل توجهی آب در کره ماه شده است. این کشف در پی ماموریت برخورد کاوشگر LCROSS با حفره ای در کره ماه به دست آمد.

کشف ستاره دنباله داری با دو دنباله سبز رنگ:

 

http://www.newprophecy.net/Comet_Lulin_is_green.jpg

 

زمانی که این ستاره دنباله دار در اواخر ماه فوریه از میان منظومه خورشیدی عبور کرد، دنباله دوم آن مشاهده شد و اخترشناسان دیدند که این ستاره یا ستاره دنباله دار لولین درخششی سبز رنگ دارد، پدیده ای که شاید هرگز فرصت حضور در منظومه خورشیدی زمین را به دست نیاورد.

خاموشی ناگهانی خورشید و نشانه های عصر یخبندانی دیگر:

در ماه می 2009 میزان فعالیتهای خورشیدی به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کرد و به کندترین حالت خود طی چندی دهه گذشته رسید. این پدیده توجه اخترشناسان را نسبت به تاثیرات آن بر روی آب و هوای زمین جلب کرد زیرا کاهش این فعالیتها می تواند منجر به آغاز عصر یخبندانی دیگر در زمین شود.




کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/۱٦

خوشه‌ی کهکشانی 041JKCS، رکورد دورترین خوشه‌ی کهکشانی را شکست. رکورد قبلی از آن خوشه‌ای بود که در فاصله‌ای حدود 1 میلیارد سال نوری از ما قرار داشت.


این جرم، که دورترین خوشه‌ی کهکشانی کشف‌شده تاکنون است، با ترکیب داده‌های رصد‌خانه‌ی پرتو ایکس چاندرای ناسا و تلسکوپ‌های نوری و فروسرخ شناسایی شده است. این خوشه، که در فاصله‌ی حدود 2/10 میلیارد سال نوری از ما قرار گرفته، متعلق به زمانی است که عالم فقط یک-چهارم عمر فعلی خود را داشته است.

خوشه‌های کهکشانی بزرگ‌ترین اجرام موجود درعالم‌اند که اجزایشان به‌سبب نیروی گرانش کنار هم جمع‌اند. کشف چنین ساختار عظیمی در آن دوران آغازین عالم می‌تواند اطلاعات مهمی را درباره‌ی چگونگی تحول کیهان در این مرحله‌ی بحرانی در اختیارمان قرار دهد.
http://www.cbc.ca/gfx/images/news/photos/2009/10/23/nasa-galaxy-cluster.jpg

خوشه‌ی کهکشانی 041JKCS  زمانی شناسایی شد که دانشمندان به این باور رسیدند که خوشه‌های کهکشانی را می‌توان، براساس مدت زمان سپری‌شده از تشکیل آنها، در آغاز عالم یافت. بنابراین، با بررسی ویژگی‌های این خوشه‌ی کهکشانی -مانند ترکیبات، جرم و دما- می‌توان اطلاعاتی از چگونگی شکل‌گیری عالم به دست آورد.

در اغلب موارد، خوشه‌های کهکشانی دوردست را نخست با رصدهای مرئی و فروسرخ شناسایی می‌کنند که آشکارساز ستاره‌های پیر و سرخ حاکم در کهکشان‌های سازنده‌ی خوشه‌هاست. خوشه‌ی کهکشانی 041JKCS  در حقیقت در سال 2006/1385 در نتیجه‌ی مطالعاتی کشف شد که با تلسکوپ فروسرخ بریتانیا (UKIRT) صورت گرفت. سپس، فاصله‌ی این خوشه را به کمک رصدهای مرئی و فروسرخ تلسکوپUKIRT ، تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی و تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا مشخص کردند.
رصدهای فروسرخ اهمیت بیشتری دارند، چراکه نور مرئی کهکشان‌ها به‌سبب انبساط عالم در فواصل بسیار زیاد به طول موج‌های فروسرخ انتقال می‌یابد.

داده‌های چاندرا آخرین مدرک بود که 041JKCS  واقعاً یک خوشه‌ی کهکشانی به معنای حقیقی کلمه است. تابش پرتو ایکس انبساط ‌یافته‌ای که چاندرا دید نشان‌دهنده‌ی این است که در بین این کهکشان‌ها گازهای داغی وجود دارد که این مسئله را می‌توان از خوشه‌های کهکشانی انتظار داشت تا از خوشه‌هایی که در حال شکل‌گیری‌اند. همچنین، بدون مشاهدات پرتو ایکس این احتمال باقی می‌ماند که این جرم ترکیبی از گروه‌های مختلف کهکشانی است که در امتداد مسیر دید ما قرار گرفته یا اینکه رشته‌ای بلند است از کهکشان‌ها و گاز که از روبه‌رو دیده می‌شود. جرم و دمای این گاز داغ، که از رصدهای چاندرا به دست آمد، تمام این احتمالات را منتفی کرد.

گستردگی و شکل این تابش ایکس همراه با نبود منبع رادیویی مرکزی، این احتمال را مورد تردید قرار می‌دهد که گسیل پرتو ایکس به‌سبب پراکنده شدن تابش زمینه‌ی ریزموج کیهانی به‌وسیله‌ی ذرات گسیل‌کننده‌ی امواج رادیویی، ایجاد شده باشد.

هنوز ممکن نیست که با شناسایی تنها یک خوشه‌ی کهکشانی در فاصله‌ی بسیار دوردست بتوان مدل‌های کیهان‌شناختی را بررسی کرد، اما تحقیقات جهت شناسایی دیگر خوشه‌های کهکشانی در فواصل بسیار دور همچنان ادامه دارد.

به گفته‌ی بِن موگان، از دانشگاه بریستول در بریتانیا، «این کشفی هیجان‌انگیزاست چراکه شبیه این است که فسیلی از دایناسور تیرانوزروس رِکس بیابیم که بسیار قدیمی‌تر از دیگر نمونه‌های شناسایی شده باشد. یک فسیل ممکن است درست با شناخت ما از دایناسورها منطبق باشد اما اگر تعداد بسیاری فسیل شناسایی کنیم می‌بایست به بررسی مجدد چگونگی تکامل دایناسورها بپردازیم. همین مسئله را می‌توان به خوشه‌های کهکشانی و شناخت ما از کیهان‌شناسی نیز  تعمیم داد».


برخی از پرسش‌های مطرح‌شده برای دانشمندان درباره‌ی این خوشه، که امید است با مطالعه‌ی بیشتر به آنها
پاسخ داده شود، عبارتند از: تراکم عناصر سازنده‌ (مانند آهن) در چنین اجرام جوانی چیست؟ آیا نشانه‌هایی وجود دارند دال بر اینکه این خوشه هنوز در حال شکل‌گیری است؟ آیا دما و روشنایی پرتو ایکس چنین خوشه‌ی دوردستی به جرم آن بستگی دارد، درست مانند خوشه‌های نزدیک‌تر؟



کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/۱۳

آیا تاکنون به این موضوع اندیشیده اید که منشا حیات در زمین از کجاست؟ اگر بر طبق نظریات بسیاری از دانشمندان معروف جهان حیات از نقطه ای دیگری از فضا به زمین آمده باشد، بنابراین زمین های دیگری نیز هست و شاید در همین لحضه موجودات و یا انسان های دیگری در نقطه ای دیگری از فضا در حال زندگی می باشند.

اما اگر این موضوع درست باشد، چگونه زندگی و حیات به زمین آمده است؟ برای این سوال پاسخ های گوناگونی ارائه شده اما در این میان  سیانید مهمترین کاندیدا و گزینه انتخاب شده می باشد. سیانید چیست و چگونه به زمین آمده است؟  از آزمایشات انجام شده برخوردهای سرعت بالا، چنین اسنباط می شود که حیات احتمالاً بر پایه سیانید (Cyanide) شکل گرفته و این سیانید خود درون آستروئیدهای وارده شده به اتمسفر زمین به وجود آمده است و به احتمال بسیار زیاد زمین در هنگام تولد دارای مواد آلی ( مولکول های پیچیده کربن دار که برای حیات ضروری اند)نبوده است.

بر اساس آزمایشات استنلی میلر (Stanly Miller) از دانشگاه شیکاگو در دهه 1950 یک احتمال این است که حیات پس از شکل گیری کامل زمین بر روی آن به وجود آمده است، به عنوان مثال  واکنش های شیمیایی موجود در اتمسفر  موجب به وجود آمدن حیات بر روی کره زمین گردیده است. اما چنین واکنش های شیمیایی تنها در اتمسفر اولیه زمین که غنی از متان و هیدروژن بوده امکان پذیر می باشد و در ضمن در مطالعات بعدی ژئولوژیکی باستانی ادعا می شود که این پروسه غیر محتمل است.

 

آیا زمین های دیگر و یا موجودات و انسان های دیگری نیز در فضا هستند؟

 

برخی دیگر معتقدند حیات به همراه بلوک های ساختاری از دنباله دارها و آستروئیدهایی که با زمین برخورد کرده اند به زمین منتقل شده. چرا که این اجرام حاوی غلظت های بالای مواد آلی اند. اما حرارت بسیار زیاد ناشی از برخورد، اکثر مواد موجود در آنها را می سوزاند و باعث تبدیل آن به مواد ساده تری مثل دی اکسیدکربن می شود.

 

امروزه یک راه دیگر برای حضور مواد آلی بر روی کره زمین شناسایی کرده اند. آزمایشات جدید نشان می دهد اگرچه در برخورد دنباله دارها و آستروئیدها مولکولهای آلی نابود می شوند اما احتمالاً به طور همزمان منجر به تشکیل مواد آلی دیگری می گردد.

پیتر شولتز از دانشگاه بروان (Brown University) و یکی از محققین این مطالعه می گوید: "در گذشته عقیده بر این بود که «هر ماده ای که وارد اتمسفر زمین می شود دمای آن به حدی می رسد که منجر به نابودی آن ماده می گردد.» آنچه از مطالعات جدید استنباط می شود این است که احتمالاً می توانیم این مواد را دوباره تولید کنیم."

 

شولتز به همراه سیجی سوژیتا (Seiji Sugita) از دانشگاه توکیو به وسیله یک جسم پرتاب شونده سوزان از جنس نوعی پلاسیک پلی کربنات – که یک ماده آلی است – برخورد دنباله دارها و آستروئیدها را همانند سازی کردند. این جسم با سرعت 6 کیلومتر بر ثانیه به یک هدف فلزی برخورد داده شد. آزمایشات فوق در مرکز تحقیقات Ames ناسا واقع در Moffett Field کالیفرنیا انجام گرفت. این جسم درست مثل یک آستروئید یا دنباله داری که به سطح زمین برخورد می کند همراه با درخشش از نور تبخیر شد.

آنالیز طیف نور حاصله مقدار زیادی سیانید را نشان می دهد (سیانید ترکیبی است که در آن یک اتم کربن به یک اتم نیتروژن متصل شده ).  این سیانید، حاصل واکنش میان کربن موجود در جسم پرتاب شده و نیتروژن موجود در هواست.

 

بنابر گفته سوزیتا و شواتز ترکیبات سیاند بسیار فعال و واکنش پذیر هستند بنابراین واکنش های بیشتری را به دنبال داشته که منجر به تولید مولکولهای پیچیده تر کربن دار و مهم زیستی در اوایل شکل گیری زمین گردیده است.

از آنجایی که نیتروژن به عنوان ماده اولیه آمینواسیدها (یکی از ترکیبات مهم زیستی) است ، نیتروژن موجوددر ترکیبات سیانید دارای اهمیت ویژه ای می باشد. در ضمن در مواد آلی خام و اولیه آستروئیدها میزان این ماده بسیار اندک است.

 

تصویری خیالی از حیات فرازمینی

 

دونالد براونلی  از دانشگاه واشنگتون می گوید: "بدون شک برخی از مواد آلی اولیه زمین از این راه به وجود آمده اند." وی دراین مطالعه شرکت نداشته. لیکن اضافه می کند که احتمالاً منابع دیگری برای تولید مواد آلی وجود داشته باشد از جمله ذرات غنی از مواد آلی غبارهای کیهانی و ذرات بین ستاره ای که آرامتر از آستروئیدها و دنباله دارها به زمین می رسند. این مواد در حین ورود به زمین گرم می شوند اما به دماهای بسیار بالا که باعث نابودی آنها شود نمی رسند.

منبع: سایت نجوم ایران




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۸:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٩

دانشمندان موفق به طراحی نوعی لباس نیمه روباتیک فضایی شده اند که می تواند فرایند آماده شدن فضانوردان برای انجام فعالیتهای فضایی را تسریع کرده و کارایی آنها را افزایش دهد.

مهندسین در دانشگاه مریلند با استفاده از ماهیچه های مصنوعی موفق به ساخت لباس نیمه روباتیک فضایی شده اند که می تواند فرایند آماده شدن فضانوردان برای انجام فعالیتهای فضایی را تسریع کرده و کارایی آنها را افزایش دهد.

فضانوردان به زودی قادر خواهند بود بدون نیاز به پشت سر گذاشتن مراحل سخت پوشیدن لباسهای مخصوص، تنها با ایستادن در میان لباسی نیمه روباتیک طی چند ثانیه لباس را به تن کرده و آماده انجام ماموریتهای فضایی شوند.

آنها این لباس فضایی را به شکل یک کیسه بزرگ طراحی کرده اند، زمانی که فضانورد داخل این کیسه قرار می گیرد، نیم تنه بالایی آن به واسطه ماهیچه های مصنوعی بادی منقبض شده و متناسب با ابعاد بدن فضانورد شکل می گیرند.

طرح قابل تغییر این لباس به آن معنی است که نسبت به لباسهای فضایی کنونی بسیار کم دردسرتر و سبک وزن تر بوده و میزان کارایی فضانوردان را با تسهیل در حرکت دادن دستها و پاها افزایش می دهد.

به گفته این محققان طی یک راهپیمایی فضایی تنها یک چهارم فعالیتهای فضانورد به انجام ماموریت محول شده ارتباط دارد و بقیه فعالیتهای وی صرف حرکت دادن و جا به جا کردن لباس فضایی می شود.

از دیگر تجهیزات این لباس جدید فضایی که به زودی در دانشگاه مریلند مورد آزمایش قرار خواهد گرفت، مجهز بودن به دستکشهای ویژه با کارایی بالاتر از دستکشهای رایج و همچنین عینکهای LED است که می تواند میدان دید فضانورد را افزوده و اجرامی که از میدان دید وی دور قرار گرفته اند را نمایش دهد.



کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٧

معمای چگونگی پیدایش آب روی ماه احتمالا به زودی حل خواهد شد. شواهد به دست آمده از ماموریت کاوشگر LCROSS نشان می‏دهد که بخش عمده این آب از طریق شهاب‏سنگ‏ها به ماه آورده شده است. به این ترتیب فرضیه شکل‏گیری آب روی ماه بر اثر باد خورشیدی به نظر نادرست می‏رسد.

ماه گذشته، ناسا طی ماموریتی دو سفینه را به سطح ماه کوبید: ابتدا  یک مرحله از موشک پرتاب‏کننده و چند دقیقه بعد خود کاوشگر LCROSS. محل برخورد یکی از دهانه‏های ماه نزدیک قطب جنوب آن بود. پیش از برخورد، LCROSS به تهیه تعدادی عکس از برخورد موشک با ماه و همچنین طیف سنجی ذرات پراکنده‏شده در نتیجه برخورد پرداخت. عکس‏های ارسالی و نتایج به دست‏آمده از طیف‏سنجی به وضوح حاکی از وجود آب در ماه دارند.

در ماموریت‏های فضایی پیشین نیز نشانه‏هایی از وجود آب در ماه به دست آمده بود اما منشا این آب مشخص نبود. یکی از فرضیه‏های مطرح شده بادهای خورشیدی را عامل پیدایش آب می‏داند. بر مبنای این فرضیه، وقتی اتم‏های هیدروژن بادهای خورشیدی با اتم‏های اکسیژن موجود در خاک ماه برخورد می‏کنند، واکنش شیمیایی بین‏شان رخ می‏دهد و آب تولید می‏شود. اما اکنون شواهد به دست‏آمده نشان ‏می‏دهند که این فرضیه احتمالا نادرست است و آب موجود در ماه از خارج آن می‏آید.

 

 

اولین دلیلی که نشان می‏دهد آب موجود در سطح ماه توسط شهاب‏سنگ‏ها به آن آورده شده است این است که بر مبنای طیف‏سنجی‏های LCROSS، سطح ماه حاوی مواد فراری است که به سرعت تبخیر می‏شوند. این مواد، که حاوی کربن و هیدروژن هستند، می‏بایست میلیاردها سال قبل، درست بعد از زمانی که ماه شکل گرفت، در فضا گم شده باشند. به همین دلیل آب تولید شده توسط برهم‏کنش بادهای خورشیدی با خاک ماه باید خالص و عاری از مواد فرار باشد.

 

 

اما شهاب‏سنگ‏ها گلوله‏های یخی "کثیفی" هستند که حاوی مواد فراری نظیر متان می‏باشند. به عقیده یکی محققان دانشگاه تنسی به نام لری تیلور (Larry Taylor) «اگر ما بتوانیم منشا آب روی ماه را مشخص کنیم، اطلاعات زیادی راجع به گذشته ماه و برخورد شهاب‏سنگ‏ها با آن در طی چند میلیارد سال گذشته به دست خواهیم آورد».

یکی دیگر از شواهدی که در جهت تقویت فرضیه نقش شهاب‏سنگ‏ها مطرح می‏شود مربوط به حجم آب کشف شده در ماه است. بادهای خورشیدی حجم اندکی آب تولید می‏کنند، به میزانی که تراکم آن در خاک ماه بیش‏تر از 1 درصد نخواهد بود. اگر چه پژوهشگران تیم LCROSS هنوز مشغول تجزیه و تخلیل شواهد بدست‏آمده هستند، نتایج مقدماتی نشان می‏دهد که درصد تراکم آب در ماه به مراتب بیش از این میزان است و به بیش از چند درصد می‏رسد.

کشف مواد فرار  علاوه بر ارتباطشان با شهاب‏سنگ‏ها، از یک جهت دیگر نیز مهم هستند: ارزش آن‏ها به عنوان منبع سوخت برای ماموریت‏های آینده انسان روی ماه. احتمال یافتن موادی نظیر اتانول و متان، که می‏توانند به صورت مستقیم به عنوان سوخت استفاده شوند، بازگشت انسان به ماه را از نظر اقتصادی توجیه می‏کند. به همین دلیل نوح پطرو (Noah Petro)، پژوهشگر مرکز فضایی گودارد ناسا، معتقد است: «LCROSS بلیت بازگشت به ماه را به ما داده است».




کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٢:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٧


فسیل باکتری مریخی تایید شد

شهاب‌سنگ جنجالی آلن‌هیلز دوباره خبرساز شده است. این بار، ناسا شواهدی قطعی دال بر حیات ابتدایی در گذشته مریخ پیدا کرده و تا چند هفته دیگر، آن را در مراسمی رسمی اعلام خواهد کرد.


ذوالفقار دانشی: در سال 1984 / 1363، شهاب‌سنگی در قطب جنوب پیدا شد که از مریخ جدا شده بود. با بررسی این شهاب‌سنگ در آزمایشگاه‌های ناسا، پژوهشگران توانستند شواهدی مرتبط با ساده‌ترین شکل حیات پیدا کنند. انتشار این خبر در سال 1375 / 1996، موجی از شگفتی را در جوامع علمی برانگیخت و صدالبته که موافقان و مخالفان در مورد آن، مباحثات فراوانی به پا کردند.


اکنون که سیزده سال از آن تاریخ می‌گذرد، پژوهشگران ناسا دوباره به سراغ این شهاب‌سنگ رفته‌اند و آن‌را با پیشرفته‌ترین میکروسکوپ الکترونیکی موجود آزمایش کرده‌اند.


اسپیس‌فلایت‌ناو به نقل از منابع آگاه گزارش کرده است شواهد قوی‌تری از وجود نشانه‌های حیات در این شهاب‌سنگ مریخی که آلن‌هیلز نام گرفته، وجود دارد. قرص‌های کربنات و بلورهای ریز مانیتیت که در این شهاب‌سنگ یافت شده‌اند، در شرایط طبیعی به‌وجود نمی‌آیند و تنها فرآیندی که می‌تواند این مولکول‌ها را در کنار یکدیگر برجا بگذارد، فرآیندهای حیاتی یک میکروارگانیسم است.


قرار است نتایج این تحقیقات که بر وجود حیات ابتدایی در گذشته بسیار دور مریخ دلالت دارد، طی چند هفته آینده به‌طور رسمی از سوی ناسا منتشر شود. مقاله این گروه نیز در شماره نوامبر نشریه ژئوکمیکا ات‌کازموکمیکا اکتا (نشریه انجمن ژئو‌شیمی و شهاب‌سنگ‌شناسی) منتشر خواهد شد.


مشهورترین شهاب‌سنگ تاریخ
شواهد زمین‌شناختی نشان‌دهنده آن است که شهاب‌سنگ آلن‌هیلز، 4 میلیارد سال پیش همراه با دیگر بخش‌های پوسته مریخ منجمد شد. حدود 16 میلیون سال پیش، بر اثر برخورد جسمی آسمانی با سیاره سرخ از آن جدا شد که محل برخورد را در گوشه پایین، راست این تصویر می‌بینید.



در اثر این برخورد، این تکه‌سنگ سفر 16 میلیون ساله خود را برای رسیدن به زمین آغاز کرد تا سیزده‌هزار سال پیش طی شهاب‌بارانی به قطب جنوب زمین برخورد کرد.


دانشمندان، این شهاب‌سنگ را در سال 1984 / 1363 کشف کردند و با بررسی ترکیب حباب‌های هوای برجامانده در این سنگ، فهمیدند که منشا آن، سیاره سرخ است.


شواهد موجود در این شهاب‌سنگ مانند ترکیبات کربنات، مولکول‌های آهن مغناطیسی (Fe3O4) و تصویری از بقایای استوانه‌ای شکلی که به فسیل باکتری مریخی تعبیر شد، سروصدای زیادی به راه انداخت، طوری‌که بیل کلینتون، رییس‌جمهور وقت ایالات متحده شخصا خبر این کشف را در کاخ سفید اعلام کرد.


از آن زمان تاکنون تلاش‌های بسیاری برای تایید یا رد این فرضیه انجام شده که البته تاکنون همه آنها با شکست مواجه شده است. ناسا امیدوار است با انتشار نتایج جدید بررسی این شهاب‌سنگ، بتواند سیاست‌های جدیدی برای کاوش‌های سیارات در پیش بگیرد.

منبع: خبرآنلاین




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٥

تصویری بی‌نظیر از بزرگ‌ترین گیتار دنیا

بی‌شک این بزرگ‌ترین گیتار در تمام کهکشان راه‌شیری است. تپ‌اختر گیتار، بقایای انفجار ستاره‌ای است که به‌سرعت، ابرهای هیدروژنی را از هم می‌درد و طرحی گیتار مانند از هیدروژن‌های داغ را برجای می‌گذارد.


ستارگانی که سنگینی آنها بیش‌از 1.5 برابر خورشید باشد، معمولا در پایان عمر خود منفجر می‌شوند و مانند ستاره‌ای نوظهور در کهکشان می‌درخشند. در این انفجار که انفجار ابرنواختری نام دارد، هسته ستاره به شدت فشرده می‌شود و اتم‌ها در هم شکسته می‌شوند. اگر ستاره کمتر از 3 برابر خورشید سنگینی داشته باشد، الکترون‌ها درون هسته جمه می‌شوند و ستاره‌ای به قطر 30 کیلومتر تشکیل می‌شود که تقریبا فقط از نوترون تشکیل شده است.


این موجود عجیب و غریب که ستاره نوترونی نامیده می‌شود، بسیار چگال است و در هر ثانیه چند ده بار به دور خود می‌گردد. میدان مغناطیسی ستارگان نوترونی بسیار بسیار قوی است و اگر برحسب اتفاق، اطراف آنها ابری از مواد میان ستاره‌ای وجود داشته باشد، ذرات باردار در اطراف ستاره نوترونی شروع به گردش می‌کنند و با شتاب‌گرفتن در راستای خطوط میدان مغناطیسی، پرتوهای الکترومغناطیس منتشر می‌کنند. این چنین است که ناظر احساس می‌کند ستاره نوترونی همانند فانوس دریایی، امواج الکترومغناطیسی را به‌شکلی منظم منتشر می‌کند.



اطلاعات بسیار اندکی درمورد این نوع بقایای مرگ ستارگان و منشا آنها در دست است. اما نینا تتزلاف از دانشگاه ژنا در آلمان و همکارانش حدس می‌زنند که توانسته‌اند محل تولد این تپ‌اختر را پیدا کنند. آنها برای یافتن منشا این تپ‌اختر، مسیر حرکت 140 گروه ستاره‌ای زمینه تصویر را که طی پنج میلیون سال گذشته در فاصله نسبتا نزدیکی از این تپ‌اختر قرار داشتند، بررسی کردند.


مطالعات پیشین مشخص کرده بود که این تپ‌اختر با سرعتی بیش‌از 1500 کیلومتر بر ثانیه شلیک شده بود. تتزلاف و همکارانش نیز با بررسی مسیر حرکت این تپ‌اختر، نشان داده‌اند که این ستاره هشت‌صدهزار سال پیش از خوشه ای از ستارگان سنگین که امروز در فاصله 6500 سال‌نوری از آن واقع شده، پرتاب شده است.


هنوز مشخص نیست که این تپ‌اخترها چگونه به این سرعت های بسیار بالا دست پیدا می‌کنند؟




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٧:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/۱

ستاره شناسان اروپایی تصویری از یک کهکشان تهیه کردند که نشان می دهد این کهکشان همنوع خوار بوده و هنوز بقایای آخرین وعده غذایی را که خورده در مرکز خود نگه داشته است.

دانشمندان با کمک تلسکوپNTT (تلسکوپ فناوری نوین) با قطر آینه 3/58 متری مستقر در رصدخانه جنوبی اروپا (اسو) واقع در شیلی توانستند این تصاویر جدید را در طیف فراسرخ تهیه کنند.

کهکشان "قنطوروس- آ" که همچنین با شناسه (NGC 5128) نیز شناخته می شود یک کهکشان غول پیکر بیضی شکل بسیار نزدیک به کهکشان راه شیری است.

این تصاویر نشان می دهد که در مرکز این کهکشان گرد و غبار و گازهایی وجود دارند که بقایای یک کهکشان کوچک بوده است.

 Image

«جان هرشل» حدود یک قرن پیش برای اولین بار کهکشان "قنطوروس- آ" را رصد کرد. اکنون این دانشمندان نشان دادند که این کهکشان بین 200 تا 700 میلیون سال قبل همنوع خوار بوده و این گازها بقایای باقی مانده آخرین وعده غذایی و یا همان کهکشان کوچکی است که خورده است.

براساس گزارش Examiner، کهکشان قنطوروس- آ در فاصله حدود 11 میلیون سال نوری از زمین قرار دارد و در هسته خود میزبان یک سیاهچاله بسیار بزرگ است. جرم این سیاهچاله حدود 200 برابر بیشتر از جرم خورشید است.




کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی