کانون نجوم راز آسمان

... من نیز گاهی به آسمان نگاه کرده ام



نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۳٠

اخترشناسان اروپایی با کشف 32 سیاره جدید خارج از منظومه خورشیدی ، تعداد سیاره های کشف شده در خارج از منظومه خورشیدی را تا 400 سیاره افزایش دادند.

این کشف شاهدی دیگر برای تایید این نظریه که جهان هستی دارای مناطق ناشناخته فراوانی است که امکان شکل گیری حیات بر روی آنها وجود دارد، است.

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ رصدخانه جنوبی اروپا موفق به کشف سیاره ای با ابعادی مشابه ابعاد زمین و دارای کوچکترین نشانه از حیات نشدند و تنها با کشف 32 سیاره جدید توانستند تعداد سیاره های کشف شده در خارج از منظومه خورشیدی را تا 400 سیاره افزایش دهند.

6 مورد از میان سیاره های کشف شده چندین بار از زمین بزرگتر هستند و بر همین اساس تعداد جمعیت سیاره های ابر زمینی را 30 درصد افزایش داده اند همچنین دو سیاره از میان این سیاره ها پنج بار از زمین کوچکتر بوده و یکی از آنها پنج برابر سیاره مشتری است.

اخترشناسان دانشگاه ژنو معتقدند این کشف می تواند از این نظریه که شکل گیری سیاره ها را پدیده ای بسیار عادی و رایج می داند حمایت کند.

بر اساس گزارش بی بی سی ، این دانشمندان اعلام کردند با توجه به حضور این سیاره ها در نزدیکی منظومه خورشیدی می توان با قطعیت بیان کرد که سیاره های شبه زمینی را می توان در هرجایی یافت. به گفته آنها «طبیعت فضایی خالی و پوچ نیست، اگر در آن فضا هست تا سیاره ای در آن وجود داشته باشد، پس سیاره ای در آن وجود خواهد داشت».




کلمات کلیدی :اکتشافات نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۸:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۳٠

دبیر هفته جهانی فضا در ایران از برگزاری مراسم هفته جهانی فضا از 11 تا 18 مهر ماه جاری در کشور خبر داد و گفت: هفته جهانی فضا روز شنبه 11 مهر با حضور وزرای ارتباطات و علوم افتتاح می شود.

سامان جلایریان در گفتگو با مهر افزود: مراسم افتتاحیه این هفته با حضور وزرای ارتباطات و علوم در سالن شهید قندی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات برگزار می شود.

وی با اشاره به مراسم ویژه هفته جهانی فضا در ایران، گفت: مراسم ویژه هفته جهانی فضا در ایران روز سه شنبه 14 مهرماه توسط پژوهشگاه هوافضا با حضور رئیس سازمان فضایی ایران و رئیس پژوهشگاه هوافضا و اساتید و محققان این حوزه در محل پژوهشگاه برگزار می شود.

جلایریان بازدید از آسمان نما، زنگ فضا، برگزاری نمایشگاه هایی در زمینه فضا در مدارس و مسابقه نقاشی برای کودکان را از دیگر برنامه های این هفته ذکر کرد و افزود: برگزاری نمایشگاه در مدارس، برپایی اختتامیه، برگزاری مسابقات فضایی و اعطای محصولات فرهنگی سازمان فضایی به برگزیدگان این هفته از دیگر برنامه های درنظر گرفته شده برای هفته جهانی فضا در ایران است.

دبیر هفته جهانی فضا در ایران خاطرنشان کرد: برنامه ایرانگردی از دیگر برنامه های جانبی این هفته در ایران است و به همین مناسبت گروهی به اجرای برنامه با موضوع فضا در یک مسیر از پیش تعیین شده در کشور می پردازند. مسابقه مقاله نویسی، ساخت ماکت، نقاشی و پوستر به مناسبت این هفته برگزارمی شود و به برگزیدگان جوایزی اعطا می شود.

سازمان ملل متحد روزهای 4 تا 10 اکتبر هر سال مقارن با 13 تا 19 مهرماه را به عنوان هفته جهانی فضا نامگذاری کرده است. در این هفته نقش فضا در زندگی انسانها ترویج و تبیین می شود.

دلیل تعیین این تاریخ ، بزرگداشت دو نقطه عطف در حوزه دسترسی به فضا است. 4 اکتبر 1957، تاریخ پرتاب اولین ماهواره ساخت بشر است و روز 10 اکتبر 1967 نیز تاریخ امضای قوانین مربوط به فعالیت کشورها در حوزه کشف و بهره برداری صلح آمیز از فضای ماورای جو از جمله ماه و سایر اجرام آسمانی است.




کلمات کلیدی :اطلاعیه




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/٢٩

در طی یک عملیات ماه گذشته راکتی به ماه فرستاده شد که توانست حدود 25 گالن آب به فرم بخار و یخ در این کره شناسایی کند.

دانشمندان مقادیر معنی داری آب را در یکی از دهانه های ماه (واقع در قطب جنوب آن) کشف نمودند. کشف بزرگی که آینده ماه را به عنوان یک دنیای مرده تغییر داد و احتمالاً آن را به مکانی تبدیل خواهد کرد که جذابیت های زیادی برای اهداف سفرهای آینده بشر به فضا دارد. آنتونی کولاپریت دانشمند ارشد عملیات "مشاهدات قمری و ماهواره ردیاب" ناسا اظهار نمود: "ماه زنده است". در این عملیات از راکتی استفاده شد که در 19 اکتبر سوراخی حدوداً به اندازه 100 فوت در سطح ماه ایجاد نمود، سپس توانست مقادیر حدوداً 25 گالن آب را به شکل بخار و یخ شناسایی کند. هرچند این مقدار آب برای شنا کردن کافی نیست اما می تواند مقادیر کافی از آب را در مناطق همیشه تاریک ماه برای فضانوردان فراهم کند.

 در حال حاضر گروه مدیریت اوباما در حال بررسی برنامه های ناساست تا طی دهه آینده سفرهای خود به ماه را دوباره آغاز نموده و یک پایگاه قمری در ماه بنا کند. به این ترتیب  فضانوردان قادر خواهند بود ماه ها در این پایگاه زندگی کرده و به کار و فعالیت های علمی خود مشغول شوند.

 

از آنجایی که آب برای نوشیدن، تنفس و حتی به عنوان سوخت راکت می تواند استفاده شود وجود مقادیر زیاد آب در ماه این برنامه را عملی تر می سازد.

در این حالت ماه به عنوان یک منبع غنی حتی می تواند به صورت یک صفحه پرتاب با نیروی گرانشی کم عمل نموده و قادر خواهد بود در ماموریت های آینده، فضانوردان و خانواده شان را به هر نقطه ای از منظومه شمسی انتقال دهد و رویای نویسندگان دانستان های علمی تخیلی و رویاهای غیر واقعی رابه واقعیت محض تبدیل کند.

گریگ دلوری (Greg Delory) می گوید: "در واقع نقاشی یک تصویر جدید و رویایی از ماه است. این ماه آن ماهی نیست که پدرتان به آن می نگریست"

 

پس از ماموریت های آپولو در دهه های 1960 و 1970 کره ماه به عنوان یک مکان ترسناک، ناخوشایند و مرده برای کاوشگران تلقی می شد.این عملیات 79 میلیون دلاری در ماه ژوئن آغاز شد و به منظور کشف منابع اعظم هیدروژنی که در دهانه های قطبی ماه پیدا شده بود انجام گرفت. دانشمندان معتقدند اگر آبی بر روی ماه وجود داشته باشد باید در این نواحی، که همیشه تاریک بوده و برای میلیاردها سال نور خورشید را به خود ندیده، وجود داشته باشد.

 

نواحی زرد رنگ در تصویر مربوط به طیف جذب آب میباشد

 

ماهواره بر روی دهانه کابئوس (Cabeus) در قطب جنوب هدف گیری شد. در ابتدا راکت Centaur را به سطح ماه هدایت نمود. سپس به درون غبار به هوا برخواسته از برخورد حرکت کرده و با استفاده از طیف سنج های نزدیک مادون قرمز و نور مرئی و دیگر تجهیزات همراهش ترکیب غبار به هوا برخواسته را شناسایی نمود.

اسپکترومترها (طیف سنج ها) ترکیب ذرات را با توجه به نوری که از خود ساطع می کنند و یا نوری که جذب می کنند شناسایی می نمایند. در ابتدا چیزی مشاهده نشد که خود باعث نگرانی برخی دانشمندان درباره آسیب دیدگی راکت گردید. اما اعضای تیم علمی زمانی که به بررسی داده هایی که توسط Centaur  فرستاده شده بود پرداختند بسیار هیجان زده شدند. تعدادی از دستگاه ها علائم قوی و مشخصی از وجود آب را تشخیص داده بودند.

 

این اولین باری نیست که بر روی ماه آب کشف می شود. چندین هفته قبل فضاپیمای چاندرایان I  (Chandrayaan I)علائم روشنی از وجود یک لایه میکروسکوپی آب مخلوط با خاک های قمری را در منطقه وسیعی از ماه پیدا نمود. اما آن مقادیر در حدی نبود که بتوان برای ساکنین آینده ماه از آن استفاده نمود.

دانشمندان می گویند این آخرین اکتشاف منبع عظیمی از آب را نشان می دهد.

 

آب کشف شده به صورت یک صفحه یخی نیست بلکه احتمالاً به صورت مخلوط با خاک وجود دارد. اکنون این سوال پیش می آید که این آب از کجا آمده؟ منبع احتمالی آن دنباله دارها و آستروئیدها هستند.

همچنین ممکن است هیدروژن توسط بادهای خورشیدی وارد سطح ماه شده و در آنجا به آب تبدیل شده باشد و در مناطق همیشه تاریک و در طی میلیاردها سال به صورت یخ ذخیره شده باشد. دهانه های قطبی موجود بر روی ماه یکی از سردترین مناطق منظومه شمسی هستند که دمای آن به زیر منفی 360 درجه می رسد.

 

 

تصویر ذرات و مواد بالاآمده در حدود 20 ثانیه پس از برخورد با سطح ماه

 

دانشمندان اشاره کرده اند که داده های بسیار جالب بعدی نیز در راه است و در طی چند ماه آینده به اطلاعات هیجان انگیز بیشتری دست خواهند یافت.

 

تصاویر جدید از پویایی ماه، آینده برنامه های فضایی بشر را تغییر می دهد. ایده کاوش های فضایی توسط گروه مدیریتی بوش در سال 2004 و برای بازگشت مجدد به ماه تا 2020 و ساکن شدن بر روی مریخ ارائه شده .  اما کمیسیون Augustine، منتخب توسط اوباما، برنامه ها را بازبینی دوباره کرده و درست چند هفته قبل گزارش نموده که ناسا زودتر به این اهداف دست نخواهد یافت مگر اینکه حداقل 3 میلیارد دلار در سال هزینه کند. کمیسیون همچنین پرسیده بود که آیا ماه هدف مناسب و با ارزشی است یا خیر.

اکتشافات جدید وضعیت را تغییر خواهد داد چرا که احتمال تشکیل یک گروه ساکن بر روی ماه به صورت خودکفا را افزایش می دهد. اوباما هنوز درباره آنچه مایل به انجامش می باشد اشاره ای نکرده است.

 

منبع : سایت نجوم ایران




کلمات کلیدی :رخدادهای نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٦:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/٢٥

دانشمندان ناسا قرار است به‌زودی خاکی را که روی برخی از سنگ‌های مریخی نشسته است پاک کنند، آن‌ها را بشکافند و درونشان به دنبال پیشینه‌ی حیات در سیاره‌ی سرخ بگردند.

آزمایشگاه علوم مریخ (که نام Curiosity یا «کنجکاوی» برای آن انتخاب شده است) سفرش را در سال 1390/2011 برای خواندن دفترچه‌ی خاطرات مریخ آغاز خواهد کرد.

            این مریخ‌نورد که به‌اندازه‌ی خودرویی معمولی است، قرار است بر سطح سنگلاخ مریخ پرسه بزند و ابزارهای آن، نه‌فقط گرد و خاک روی سنگ‌ها را با فرچه پاک کنند، بلکه آن‌ها را با باریکه‌ی نور لیزر تبخیر می‌کنند و قطعاتی از آن‌ها را گردآوری کنند تا تجزیه و تحلیل‌شان کنند و از آن‌ها عکس‌های دقیق بگیرند.

 

Image
1. طرحی از مریخ‌نورد کنجکاوی که در حال تبخیر کردن بخشی از سنگ مریخی برای تجزیه کردن آن است

 

کنجکاوی، نخستین مریخ‌نورد پس از روح (Spirit) و فرصت (Opportunity) خواهد بود. اگرچه بعید است که به اندازه‌ی این دو مریخ‌نورد، سخت‌جان باشد، اما ابزارهای بیشتری دارد و بازوی روبوتی‌اش بزرگ‌تر و قوی‌تر است. کنجکاوی به‌ جای نیروی خورشیدی، از انرژی هسته‌ای استفاده خواهد کرد، بنابراین دیگر نگرانی از کم شدن توان آن بر اثر نشستن غبار روی صفحه‌های خورشیدی وجود نخواهد داشت.

کنجکاوی با روش جدیدی فرود خواهد آمد. روح و فرصت، روی نوعی مریخ‌نشین سوار شده بودند و تحت حفاظت کیسه‌های هوا، به سطح سیاره برخورد کردند. اما کنجکاوی با روشی به نام جرثقیل هوایی و به‌شکلی آرام، بدون نیاز به کیسه‌های هوایی بر سطح فرود خواهد آمد. کابل‌های نگه‌دارنده‌ی مریخ‌نورد، هنگامی که چرخ‌های آن به سطح رسیدند، بریده خواهند شد.

 

Image
2. کنجکاوی قرار است به آرامی روی سطح مریخ گذاشته شود
 

 

لیزری روی دکل کنجکاوی نصب شده است که می‌تواند با ارسال پرتوهایی، بخش‌هایی از سنگ‌ها را تا فاصله‌ی 9 متری بسوزاند و بخار کند. با این کار، ابری پلاسمایی تشکیل می‌شود که مشخصات شیمیایی آن سنگ را برای ما برملا می‌کند. همچنین، دوربینی با دقت بالا نیز روی دکل نصب شده است که می‌تواند ساختارها و عوارض سطحی (مانند دهانه‌ها، آب‌گذرها و خاک‌ریزها) را مشاهده، عکس‌بردای و فیلم‌برداری کند.

 

Image
3. مقایسه‌ی مریخ‌نورد کنجکاوی (چپ) با روح (راست)
 

 

بازوی روبوتی این مریخ‌نورد نیز ابزارهایی منحصر به فرد دارد. طیف‌سنج پرتو ایکس ذره‌ی آلفا یا APXS می‌تواند میزان عناصر شیمیایی موجود در خاک، غبار و سنگ‌ها را بسنجد و نمونه ها را تجزیه و تحلیل کند. لنز تصویرگر دستی‌ِ مریخ یا MAHLI، تصاویری رنگی مانند آن‌چه با دوربین‌های دیجیتالی عادی می‌گیریم خواهد گرفت و مانند ذره‌بین‌ِ زمین‌شناسی به کار خواهد رفت. از تصاویر آن می‌توان برای تعیین کردن ساختار و بافت سنگ‌، غبار و یخ‌هایی از مقیاس میکروسکوپی تا سانتی‌متری استفاده کرد.

 




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٦:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/٢۳

بامداد چهارشنبه 27 آبان شاهد با شکوه ترین بارش شهابی سال خواهیم بود. گروه های بسیاری از هم اکنون آماده استقبال از این بارش شده اند...

وقتی ذرات گرد و غباری که در فضای بین سیارات قرار دارند وارد جو زمین می شوند در اثر سرعت بالا و اصطکاک شدید به وجود آمده می سوزند و به صورت شهاب دیده می شوند. در آسمانی صاف و تاریک ممکن است در هر ساعت چند شهاب مشاهده کنید که در نقاط مختلف آسمان ظاهر و به سرعت محو می شوند. اما در شبهای خاصی از سال تعداد شهابها به یکباره زیاد می شود که به این پدیده «بارش شهابی»  گفته می شود.

 

http://www.nssra.ir/News/my_documents/my_pictures/B1C_trails.jpg

 

بارش های شهابی در اثر ورود توده ای از ذرات به جو زمین به وجود می آیند. این ذرات با سرعت های زیاد(چند ده کیلومتر در ثانیه) و تقریبا" به طور موازی وارد جو می شوند. در نتیجه از دید ناظر زمینی به نظر می آید که همه شهابها از یک نقطه آسمان خارج می شوند که به این نقطه کانون بارش گفته می شود.

 

کانون بارش در هر صورت فلکی باشد، بارش شهابی به نام آن خوانده می شود. منشاء بسیاری از بارش های شهابی، دنباله دارها هستند. این صخره های یخی با حرکت خود ذرات ریزی به جا می گذارند. با  نزدیک شدن دنباله دار به خورشید تعداد ذرات به جا مانده افزایش می یابد. بنابراین مدار دنباله دار مملو از ذراتی می شود که با همان سرعت دنباله دار و تقریبا" در همان مدار به دور خورشید گردش می کنند. به دلیل حرکت متناوب زمین به دور خورشید ، سیاره ما در زمان مشخصی از سال به نزدیکی مدار دنباله دار می رسد و با برخورد به این ذرات بارش شهابی رخ می دهد.

 

پیش بینی بارش های شهابی کار پیچیده ای است. دنباله دار ها اجرام سبک و تاثیر پذیری هستند. بنابراین به راحتی تحت تاثیر دیگر سیارات قرار می گیرند. این عامل در مورد دنباله دار های کوتاه دوره (مانند دنباله دار تمپل-تاتل) مهمتر است. اثرات گرانشی باعث می شود که مدار دنباله دار در هر بازگشت دقیقا" یکسان نباشد بنابراین در بازگشت های مختلف دنباله دار ذرات پخش شده از آن در فواصل مختلفی از مدار زمین قرار می گیرند. اختلالات سیارت (به ویژه سیاره مشتری) باعث می شود که توده ذرات به جامانده از دنباله دار جابه جا شود. جرم ، سرعت ذرات پرتاب شده از دنباله دار نیز متفاوت است.

برای پیش بینی اثرات گرانشی وارد شده می بایست مجموعه ای از اثرات گرانشی متقابل (خورشید، زمین ، مشتری و توده ذرات) را در نظر گرفت. اصطلاحا" باید یک سیستم چند ذره ای را مورد بررسی قرار داد. کار پیچیده ای که احتیاج به کامپیوترهای پرسرعت دارد. علاوه بر اثر گرانشی ، فشار تابشی خورشید نیز باعث پهن شدگی و تغییر توزیع ذرات می شود.در نتیجه توزیع جرم در توده ذرات دچار تغییر می شود و برای پیش بینی شدت بارش، نیازمند تعیین توزیع ذرات هستیم.

 

محاسبات نشان می دهد که اوج اصلی در اثر برخورد زمین به توده ذرات به جا مانده از عبور سال 1466 و 1533 دنباله دار تمپل- تاتل اتفاق می افتد.  این دو توده ذرات خیلی به هم نزدیک هستند. پیش بینی محققین مختلف در مورد زمان دقیق اوج و شدن آن کمی متفاوت است.

 

 Mikhail Maslov (از کشور روسیه) با کمک محاسبات مداری ذرات دنباله دار ، نشان داد که این اوج به وقت رسمی ایران در ساعت 1:05 بامداد  27 آبان اتفاق می افتد و ZHR حاصل از این برخورد به  180می رسد. 

 

 

 پیش بینی Mikhail Maslov برای بارش اسدی امسال

 

 Jeremie Vaubaillon (محقق فرانسوی از موسسه فن آوری کالیفرنیا) برای بارش اسدی امسال دو اوج پیش بینی کرده است. اوج اول را با برخورد زمین به توده  1466در ساعت 1:13 و اوج دوم مربوط به توده ذرات 1533 در ساعت 1:20بامداد 27 آبان به دست آورده است.نزدیکی این دو اوج، از لحاظ رصدی تفکیک آنها را مشکل می سازد. وی ZHR  اوج بارش را حدود 200 شهاب در ساعت محاسبه کرده است.

 

 

 وضعیت توده ذرات بر اساس مدل محاسبه شده Jeremie Vaubaillon

 

 William Cooke و همکارانش از ناسا،  اوج بین 1:03 تا 1:14 بامداد 27 آبان با سرعت ساعتی سمت الراسی 100+_300 شهاب در ساعت پیش بینی کرده اند:

 

 

 

 منبع: http://www.nssra.ir/News/?Cat=ms&NewsID=77

 




کلمات کلیدی :رخدادهای نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ٤:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۱٥

از بهترین و شاید کم نظیرترین مدارک رویارویی بشقاب پرنده ها و هواپیماهای نظامی مربوط به سال 1976 و تقابل این اشیا ناشناس پرنده و جت های فانتوم II در محدوده آسمان شهر تهران است که تا به امروز برخی از زوایای این حادثه همچنان در پرده ابهام قرار دارد .

 

متن کامل در ادامه مطلب




کلمات کلیدی :گزارش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۱٢

متن زیر خلاصه مقاله پروفسور« سر مارتین ریس » یکی از پیشگامان کیهان شناسی در جهان است. وی استاد تحقیقات انجمن سلطنتی در دانشگاه کمبریج و دارای عنوان اخترشناس سلطنتی است. در عین حال وی عضو انجمن سلطنتی، آکادمی ملی علوم ایالات متحده و آکادمی علوم روسیه است. وی ضمن مشارکت با چندین همکار بین المللی ایده های بسیار مهمی در مورد سیاهچاله ها، تشکیل کهکشان ها و اخترفیزیک انرژی بالا داشته است

شش عدد بر کل جهان حاکم است که از زمان انفجار بزرگ شکل گرفته اند. اگر هر کدام از این اعداد با مقدار فعلی آن کمی فرق داشت، هیچ ستاره، سیاره یا انسانی در جهان وجود نداشت. قوانین ریاضی عامل تحکیم ساختار جهان است. این قاعده فقط شامل اتم ها نمی شود، بلکه کهکشان ها، ستاره ها و انسان ها را نیز در برمی گیرد. خواص اتم ها ـ از جمله اندازه و جرمشان، انواع مختلفی که از آنها وجود دارد و نیروهایی که آنها را به یکدیگر متصل می کند ـ عامل تعیین کننده ماهیت شیمیایی جهانی است که در آن به سر می بریم. تعداد بسیار اتم ها به نیروها و ذرات داخل آنها بستگی دارد. اجرامی را که اخترشناسان مورد بررسی قرار می دهند ـ سیارات، ستارگان و کهکشان ها ـ توسط نیروی گرانش کنترل می شوند. و همه این موارد در جهان در حال گسترشی روی می دهد که خواصش در لحظه انفجار بزرگ اولیه در آن تثبیت شده است. علم با تشخیص نظم و الگوهای موجود در طبیعت پیشرفت می کند، بنابراین پدیده های هر چه بیشتری را می توان در دسته ها و قوانین عام گنجاند. نظریه پردازان در تلاشند اساس قوانین فیزیکی را در مجموعه های منظمی از روابط و چند عدد خلاصه کنند. هنوز هم تا پایان کار راه زیادی باقیمانده است، اما پیشرفت های به دست آمده نیز چشمگیرند.

بقیه در ادامه مطلب




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۱٢

برای بارش اسدی امسال دو اوج پیش بینی شده است. اوج اول با برخورد زمین به توده 1466در ساعت 1:13 و اوج دوم مربوط به توده ذرات 1533 در ساعت 1:20بامداد 27 آبان واقع میشود.نزدیکی این دو اوج، از لحاظ رصدی تفکیک آنها را مشکل می سازد. وی ZHR اوج بارش را حدود 200 شهاب در ساعت محاسبه کرده است.

کسانی که بارش شهابی اسدی را در سالهای 81-1377 رصد کرده اند، موفق به مشاهده یکی از مهیج ترین پدیده های نجومی دهه های اخیر شده اند. از این بین بارش اسدی 1378 ویژگی خاصی داشت. رصدگران ایرانی چند ماه پس از مشاهده آخرین کسوف قرن،چشم انتظار رگبار شهابی اسدی بودند. پیش بینی ها نشان می داد که اوج بارش شهابی در ساعت 5:30 با شدت چند هزار شهاب در ساعت رخ خواهد داد. ایران و کشورهای آسیای غربی بهترین شرایط را برای رصد داشتند چرا که در زمان اوج و در تاریکی سحرگاه، کانون بارش در ارتفاع قابل توجهی قرار داشت.

 انتظار به پایان رسید و همانطور که پیش بینی شده بود رصدگران ایرانی شاهد یکی از با شکوه ترین بارش های شهابی بودند. آسمان شهاب باران می شد. در یک لحظه دهها شهاب اسدی در آسمان ظاهر می شدند. تعدا شهابها به حدی بود که فرصت چشم برهم زدن را هم نمی دادند.

 بارش های شهابی

وقتی ذرات گرد وغباری که در فضای بین سیارات قرار دارند وارد جو زمین می شوند در اثر سرعت بالا و اصطکاک شدید به وجود آمده می سوزند و به صورت شهاب دیده می شوند. در آسمانی صاف و تاریک ممکن است در هر ساعت چند شهاب مشاهده کنید که در نقاط مختلف آسمان ظاهر و به سرعت محو می شوند. اما در شبهای خاصی از سال تعداد شهابها به یکباره زیاد می شود که به این پدیده «بارش شهابی»  گفته می شود. بارش های شهابی در اثر ورود توده ای از ذرات به جو زمین به وجود می آیند. این ذرات با سرعت های زیاد(چند ده کیلومتر در ثانیه) و تقریبا" به طور موازی وارد جو می شوند. در نتیجه از دید ناظر زمینی به نظر می آید که همه شهابها از یک نقطه آسمان خارج می شوند که به این نقطه کانون بارش گفته می شود.

کانون بارش در هر صورت فلکی باشد، بارش شهابی به نام آن خوانده می شود. منشاء بسیاری از بارش های شهابی، دنباله دارها هستند. این صخره های یخی با حرکت خود ذرات ریزی به جا می گذارند. با  نزدیک شدن دنباله دار به خورشید تعداد ذرات به جا مانده افزایش می یابد. بنابراین مدار دنباله دار مملو از ذراتی می شود که با همان سرعت دنباله دار و تقریبا" در همان مدار به دور خورشید گردش می کنند. به دلیل حرکت متناوب زمین به دور خورشید ، سیاره ما در زمان مشخصی از سال به نزدیکی مدار دنباله دار می رسد و با برخورد به این ذرات بارش شهابی رخ می دهد.

 

بقیه در ادامه مطلب




کلمات کلیدی :رخدادهای نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۱٢

تلسکوپ فضایی کپلر دچار اختلالات الکترونیکی شد. قرار بود کپلر تا 3 سال دیگر نخستین سیاره سنگی در ابعاد زمین را شناسایی کند، اما با مشکلات اخیر، رصدخانه‌های بزرگ زمینی به تنها رقیب یافتن نخستین سیارات زمین‌مانند تبدیل شده‌اند.

کپلر، تلسکوپ ناسا برای جستجوی سیارات فراخورشیدی که از مقابل ستارگان مادر خود عبور می‌کنند، نمی‌تواند تا سال 2011 / 1390 سیار‌ه‌ای در ابعاد زمین پیدا کند. این تاخیر به علت وجود تقویت‌کننده‌های پر اختلال در مدارهای الکترونیکی تلسکوپ است. گروه تحقیقاتی مربوط در تلاش است با تغییر شیوه پردازش داده‌ها در این تلسکوپ، هرچه سریع‌تر این مشکل را برطرف کند، اما این تاخیر باعث می‌شود که این محققان رقبای دیگری در مسیر یافتن سیاره‌ای مشابه زمین پیدا کنند.

ویلیام بروکی، محقق ارشد تیم کپلر که روز پنج‌شنبه در جلسه‌ای این موضوع را برای انجمن مشاوران ناسا مطرح ساخت، در گفتگو با خبرنگار نیچر گفت: «ما قادر به یافتن سیاره‌ای به اندازه زمین در کمربند قابل سکونت اطرافا ستارگان نخواهیم بود. در بهترین حالت، این کار بسیار دشوار خواهد بود.»

تلسکوپ فضایی کپلر در فروردین ماه به فضا پرتاب شد و قرار است 100هزار ستاره را در منطقه خاصی از آسمان زیر نظر بگیرد. حسگرهای دقیق این تلسکوپ می‌توانند کوچکترین افت نور را در هنگام عبور یک سیاره از جلوی ستاره مورد نظر کشف کنند. اما مشکل مدارهای الکترونیکی همه برنامه‌ها را به هم ریخته است.

این مشکل به وسیله تقویت‌کننده‌هایی ایجاد شده که برای تقویت علائم از وسایلی در قلب نورسنج تلسکوپ قرار داده شده‌اند. سه تقویت‌کننده، اختلالاتی را تولید می‌کنند که در دید کپلر تاثیرگذار است. هرچند این اختلالات بخش کوچکی از داده‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما بروکی معتقد است گروه باید نرم‌افزار را تنظیم کند، چراکه خارج ساختن داده‌های نامرغوب به صورت دستی کاری طاقت فرسا خواهد بود. وی اعلام کرد این تعمیرات باید تا سال 2011 / 1390 به پایان رسیده باشد.

تقویت‌کننده‌های پراختلال در طول آزمایش‌های زمینی پیش از آغاز به کار تلسکوپ نیز مشخص شده بودند. داگ کالدول، دانشمند ابزار کپلر می‌گوید: «همه این موضوع را می‌دانستند و در مورد آن ابراز نگرانی می‌کردند. اما در پایان، گروه به این نتیجه رسید که باز کردن وسایل الکترونیکی تلسکوپ پرمخاطره‌تر از حل مشکل پس از آغاز به کار است».

 

بروکی خاطرنشان کرد که احتمالا گروه باید سه سال صبر کند تا زمینی فرامنظومه‌ای و قابل سکونت کشف کند. اخترشناسان برای تایید وجود یک سیاره، منتظر می‌مانند تا این سیاره حداقل سه بار از جلوی تلسکوپ عبور کند. برای سیاره‌ای به ابعاد زمین که با فاصله‌ای مشابه از ستاره منظومه خود در حرکت است، سه بار گردش حدود سه سال طول خواهد کشید. اما بروکی اظهار داشت این اختلالات مانع کشفی نادر خواهند شد؛ سیاراتی به اندازه زمین که به دور ستارگان کم‌نورتر و خنک‌تر به سرعت بیشتری در حرکتند. در این حالت منطقه حیات به ستاره نزدیک‌تر خواهد بود. بنابراین گردش این سیاره چند ماه بیشتر طول نخواهد کشید.

تلسکوپ فضایی کپلر و ماهواره انتقال حرارت، گردش و چرخش سیاره‌ای (COROT)، که ماهواره‌ای فرانسوی است، در رقابتی شدید با تلسکوپ‌های مستقر بر زمین برای کشف سیاراتی در ابعاد زمین هستند. کپلر و COROT برای تشخیص اندازه سیاره به عبور آن‌ها وابسته‌اند؛ اما تلسکوپ‌های مستقر بر زمین به جرم سیاره اهمیت می‌دهند. آن‌ها به دنبال تلالوهای بسیار کمرنگ در مسیر ستارگان هستند که به وسیله جاذبه سیاره بوجود می‌آیند. گرگ لاخلین، اخترشناس دانشگاه کالیفرنیا در سانتاکروز معتقد است تاخیر کپلر این فرصت را به تلسکوپ‌های زمینی می‌دهد تا اولین‌ها برای کشف سیارات اندازه زمین باشند.

نقل از پارس اسکای




کلمات کلیدی :اطلاعیه




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۸

مانور مشترک ناسا و نیروی هوایی آمریکا که پارسال با عنوان «هشدار: سیارک اینوکولاتوس با زمین برخورد می‌کند » برگزار شد، نشان داد هیچ آمادگی‌ای برای مقابله با شرایط بحرانی برخورد قریب‌الوقوع سیارک‌ها با زمین وجود ندارد.

 

هشدار: سیارک اینوکولاتوس تا سه روز دیگر به زمین برخورد می‌کند

 

به نظر کاملا بی‌اهمیت می‌آید، نقطه کوچک کم‌نوری که به آهستگی در آسمان حرکت می‌کند. ولی تلسکوپ بزرگی که آن را به تازگی کشف کرده، قضیه را خیلی جدی دنبال می‌کند. جسم دیده‌شده، سیارکی است که قبل از این هیچ گاه دیده نشده بود. تلسکوپ‌های امروزی با قابلیت پیمایش سریع خود، هر سال هزاران سیارک را کشف و رصد می‌کنند؛ ولی در مورد این یکی چیز کاملا خاصی وجود دارد که در مورد بقیه وجود ندارد. نرم‌افزار تلسکوپ با تصمیمی که اتخاذ کرد، خیلی از ستاره‌شناسان را با پیام هشدار ارسالی خود از خواب پراند، پیامی که آنها آرزو می‌کردند هیچ‌گاه دریافت نکنند. این سیارک در آستانه برخورد با زمین قرار دارد، قطرش به اندازه یک آسمانخراش است، آن‌قدر بزرگ که می‌توان ابرشهری را با خاک یکسان کند. بدترین قسمت مشکل این است که تا برخورد تنها سه روز باقی مانده است.

شاید به نظر دور از ذهن برسد، ولی این سناریو کاملا باورپذیر و معقول است و قطعا به اندازه کافی واقع‌گرایانه بوده که نیروی هوایی ایالات متحده را به تازگی واداشته تا دانشمندان، افسران ارتشی و مسئولان شرایط اضطراری این کشور را برای اولین بار، دور هم گرد آورد تا در صورتی که روزی چنین پیامی به دست آنها برسد، توانایی ایالات متحده آمریکا را برای مقابله با آن ارزیابی کنند.

در این گردهمایی، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا تصور کنند اگر روزی اعلام شود که در عرض سه روز، سیارکی فرضی به نام اینوکولاتوس به زمین برخورد خواهد کرد، سازمان‌های متبوع ایشان در برابر این اخطار چگونه واکنش نشان خواهند داد. این سیارک از دو قسمت تشکیل شده بود: یک توده سنگی به قطر 270 متر که در اقیانوس اطلس، جایی در غرب قاره آفریقا سقوط خواهد کرد؛ و یک صخره 50 متری که مستقیما به شهر واشینگتن برخورد می‌کند.

این تمرین که در دسامبر 2008 / آذر 1387 انجام شد، خطر وحشتناکی را که برخورد یک خرده سیارک با خود به همراه دارد، آشکار ساخت. نه تنها هیچ برنامه‌ای برای کنترل شرایط برخورد یک سیارک با زمین وجود ندارد، بلکه سیستم اخطار زود هنگام ما (که عملکرد صحیح آن مسئله مرگ و زندگی است) به شدت ناکافی است. تنها فایده این گردهمایی برای هماهنگ‌کننده آن، پیتر گارستن؛ این بود که به شرکت‌کنندگان آن هشداری برای بیدارباش باشد. مدت‌ها است که او نگران خطر چنین برخوردی است. وی می‌گوید: «من ترجیح می‌دهم که نیروی هوایی ما برنامه‌ای برای برخورد با چیزی داشته باشد که به همان بدی یک حمله هسته‌ای است و حتی خطر بالقوه نابودی تمدن بشری را نیز دارد».

بقیه در ادامه مطلب




کلمات کلیدی :رخدادهای نجومی




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۸

یک هفته پس از انتشار خبر کشف حلقه‌ای جدید و بسیار بزرگ در اطراف سیاره زحل، تصاویر منتشرشده از این حقله ابهاماتی را درمورد منشا این حلقه مطرح کرده است.

شبح حلقه جدید در اطراف زحل

فاطمه محمدی‌نژاد: با کشف یک حلقه کم‌نور در اطراف زحل که میلیون‌ها کیلومتر در فضا وسعت یافته، رشته حلقه‌های این سیاره بسیار بزرگ‌تر شد؛ اما این حلقه جدید که مدار یکی از اقمار زحل را دنبال می‌کند، شباهتی به دیگر حلقه‌های نزدیک به این سیاره ندارد و با ضخامت و وسعت بسیار، در فاصله‌ای بسیار دورتر از دیگر حلقه‌ها واقع شده است.

 

حلقه‌های زحل نخستین بار در سال 1655 / 1034 توسط کریستیان‌هویگنس توصیف شد. از آن زمان، اخترشناسان جزئیات بیشتری را در مورد تعداد حلقه‌ها در این سیستم و محل استقرار آنها بدست آورده‌اند که آخرین مجموعه آنها با کمک ماموریت فضاپیمای کاسین، در تصاویری که از سایه زحل تهیه شد، بدست آمد. تصور می‌شد که دورترین حلقه از زحل که تا امروز بزرگ‌ترین حلقه شناخته شده در منظومه شمسی بود، حلقه E باشد که توسط آتشفشان‌های فعال قمر انسلادوس تغذیه می‌شود. (برای آشنایی با منظومه زحل، این فیلم را تماشا کنید )

 

بقیه در ادامه مطلب




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۸

کاوشگر سازمان فضایی آمریکا (ناسا) برای نقشه برداری از حواشی منظومه شمسی با دانشمندان همکاری می‌کند.

به گزارش ایسنا، این کاوشگر از حواشی منظومه شمسی نقشه‌برداری می‌کند تا به دانشمند‌ان در تولید اولین نقشه کامل و مفهوم از این منطقه کمک کند.

این نواحی حاشیه‌ای از منظومه شمسی 10 میلیارد مایل فضایی از زمین فاصله دارند.

این کاوشگر IBEX نام دارد که اطلاعات خود را در اختیار محققان قرار داده است.

به این ترتیب محققان می‌توانند مرز بین خورشید و باقی کهکشان را با جمع‌آوری اتم‌های پر سرعت پیدا کند و بررسی نماید.

IBEX جزو آخرین مجموعه از کاوشگرهای ارزان قیمت سازمان فضایی آمریکا (ناسا) است.

محققان می‌گویند: IBEX نوار بسیار باریکی را نشان می‌دهد که دو تا سه برابر روشنتر از هر نقطه دیگری در آسمان است.

ناسا گفت: نگاه نزدیک به بخش‌های این نوار ساختارهای جالبی را نشان داده که تراکم یون‌ها را نشان می‌دهد که در مرزهای بین ستاره‌ای در حال افزایش است.




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۸

جنگنده‌های لیزری در تعقیب اختر‌شناسان


  - استفاده از لیزر روز به روز گسترده‌تر می‌شود، از بمب‌افکن‌های مجهز به تسلیحات لیزری تا بزرگ‌ترین رصدخانه‌های جهان

مجید جویا: شرکت بوئینگ اعلام کرد که در اواسط ماه سپتامبر / شهریور یک هواپیمای پیشرفته لیزری تاکتیکی (ATL) را آزمایش کرد که توانست در جریان یک آزمایش، یک وسیله نقلیه متحرک را روی زمین هدف قرار دهد. این اولین باری است که هواپیمای سی130-اچ بهینه‌سازی شده این شرکت از لیزر شیمیایی خود برای هدف قرار دادن یک هدف متحرک استفاده کرد. بوئینگ اطلاعاتی در مورد اتومبیل مورد آزمایش ارائه نکرد، به غیر از اینکه از راه دور هدایت می‌شد. در مورد سرعت اتومبیل، وضع هوا، سرعت هواپیما و ارتفاع هواپیما نیز چیزی اعلام نشد.


میزان خسارت نیز البته زیاد نبود: لیزر تنها یک سوراخ روی گلگیر اتومبیل ایجاد کرد. ولی با این کار گام کوچک دیگری برای نمایش توانایی اسلحه‌های هدایت انرژی برداشت. چند هفته قبل از آن نیز، ای‌تی‌ال یک حمله لیزری علیه یک هدف ثابت انجام داده بود. در آن مورد، بوئینگ در بیانیه مطبوعاتی 1 سپتامبر اعلام کرده بود که «انرژی پرتو لیزر وسیله نقلیه را شکست داد». عبارت «شکست داد» در این مورد به این معنا است که وسیله نقلیه به طور موقت و یا دائم از انجام هدف خود ناتوان ماند.



 

 

 

 

 

 

 

 

انتظار آتش بازی‌های هالیوودی را نداشته باشید. در فیلم‌های ویدیویی که بوئینگ از عملکرد ای‌تی‌ال در تابستان امسال منتشر کرد، لیزر فقط یک سوراخ شبیه سوراخ جوشکاری در سقف چیزی که به نظر می‌رسد یک وانت باشد ایجاد کرد.


بوئینگ در تلاش است تا مشکلات ای‌تی‌ال را برای نیروی هوایی ایالات متحده برطرف کند و قصد دارد که یک لیزر هوابرد بزرگ‌تر را که بر روی یک هواپیمای 747 سوار می‌شود، برای هدف قرار دادن موشک‌های بالستیک بسازد. ای‌تی‌ال پرتوهای لیزر را از یک برج متحرک در میانه بدنه هواپیما تابش می‌کند، در حالیکه در لیزر هوابرد بعدی، لیزر شیمیایی پر انرژی از نوک هواپیما شلیک خواهد شد.

 

بقیه در ادامه مطلب

 




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۸

نشانه‌های حیات در سیاره‌ای فراخورشیدی


  - برای دومین بار، پژوهشگران موفق شدند مولکول‌های آلی را در اطراف سیاره‌ای مشتری‌مانند و داغ در خارج از منظومه شمسی کشف کنند. این بدان معنی است که فراوانی مولکول‌های آلی و بنیان‌های اصلی حیات در جهان، بسیار بیشتر است و احتمالا حیات بسیار آسان‌تر شکل‌ می‌گیرد.

مجید جویا: پژوهشگران ناسا توانستند در جایی بسیار دور از منظومه شمسی، مولکول‌های پایه حیات را در یک سیاره گازی داغ بیابند. این کشف، گامی رو به جلو برای منجمانی است که درتلاشند سیاراتی را که می‌توانند میزبان حیات باشند، مشخص کنند این سیاره تازه‌کشف شده قابل سکونت نیست، ولی مواد شیمیایی مشابهی دارد که، اگر در آینده در اطراف یک سیاره سنگی کشف شود، می‌تواند نشانه‌ای از وجود حیات باشد.


مارک سواین از پژوهشگران آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، جی.پی.ال در پاسادنای کالیفرنیا می‌گوید: «این دومین سیاره خارج از منظومه شمسی است که در آن آب، متان و دی‌اکسید کربن یافت شده، موادی که وجود آنها برای فرایندهای زیستی در سیارات قابل سکونت لازم است. کشف ترکیبات آلی در دو سیاره بیرون از منظومه شمسی، این احتمال را افزایش می‌دهد که سیاراتی که در آنها مولکول‌های لازم برای حیات وجود دارند، به تعداد بیشتر و حتی معمول‌تر در فضا وجود دارند».


سواین و پژوهشگران همکارش از اطلاعات دو رصدخانه مداری بزرگ ناسا یعنی تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ فضایی اسپیتزر برای بررسی سیارهHD 209458b استفاده کردند. این سیاره گازی داغ و عظیم‌الجثه از مشتری بزرگ‌تر است و به دور ستاره‌ای خورشید مانند در فاصله 150 سال نوری از زمین در صورت فلکی اسب بالدار (پگاسوس) می‌چرخد. یافته‌های جدید آنها، دومین کشف این گروه بعد از کشف دی‌اکسید کربن در اطراف یک سیاره گازی داغ و مشتری‌مانند است به نام HD 189733b است. مشاهدات پیشین هابل و اسپیتزر از آن سیاره، آب و بخار متان را نیز آشکار کرد.



 

 

 

 

 

 

 

بقیه در ادامه مطلب




کلمات کلیدی :آموزش




نویسنده : کانون نجوم راز آسمان ; ساعت ۱٢:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/۸

بی بی سی: منجمان از کشف 32 سیاره تازه ورای منظومه شمسی خبر داده اند.
محققان می گویند این سیارات به اصطلاح "خارجی" ابعاد بسیار متنوعی دارند. جرم بعضی از آنها 5 برابر زمین است و جرم بعضی نیز به پنج تا ده برابر مشتری می رسد.

این سیارات با استفاده از ابزاری بسیار حساس در تلسکوپ رصدخانه جنوبی اروپایی واقع در لا سیلای شیلی کشف شدند. قطر آینه این تلسکوپ سه متر و 60 سانتیمتر است.

http://eeeee.persiangig.com/audio/8916.jpg

این اکتشاف مهیج توصیف می شود چون نشان می دهد که شمار سیارات کم جرم در کهکشان راه شیری می تواند زیاد باشد.
استفان اودری از دانشگاه ژنو در سوئیس توضیح داد: "با نگاهی به این نتایج درمی یابیم که حداقل 40 درصد ستارگان مشابه خورشید دارای سیاراتی کم جرم هستند. این واقعا مهم است چون بدین معنی است که سیارات کم جرم همه جا هستند."
او افزود: "نکته خیلی جالب اینکه مدل های علمی وجود آنها را پیشبینی می کند و ما آنها را پیدا می کنیم؛ و به علاوه این مدل ها سیارات حتی کم جرم تر مانند زمین را نیز پیشبینی می کنند."
"هارپس"
با کشفیات تازه شمار سیارات شناخته شده در خارج از منظومه شمسی به بیش از 400 عدد می رسد.
این سیارات با استفاده از شماری از تکنیک های مختلف نجومی و تلسکوپ ها شناسایی شده اند. تازه ترین گروه سیارات با کمک طیف سنج هارپس در لا سیلا کشف شد.
ابزار هارپس (High Accuracy Radial Velocity Planet Searcher) برای کشف سیارات از تکنیکی موسوم به "تکان های ریز" استفاده می کند.
این یک شیوه غیرمستقیم برای استنباط وجود سیاره است. هرچند سیاره به علت دور بودن از ما مستقیما قابل رؤیت نیست اما قوه جاذبه اش باعث تاب خوردن ستاره مرکزی به صورتی کاملا خفیف در فضا می شود و کار هارپس شناسایی همین تکان های بسیار خفیف است.
اکثر سیاراتی که تاکنون به این شیوه پیدا شده اند از نوع مشتری و بزرگتر هستند.
با این حال هارپس بر ستارگان کوچک و نسبتا سرد - به اصطلاح دسته اِم - متمرکز شده است به این امید که سیارات کوچکتر را بیابد - سیاراتی که به احتمال زیاد شبیه کرات خاکی منظومه شمسی هستند.
پروفسور اودری به بی بی سی گفت که دو عدد از سیاراتی که تازه پیدا شده اند احتمالا پنج برابر زمین هستند و دو تا نیز شش برابر زمین.
هارپس قبلا شیئی را شناسایی کرده است که جرم آن فقط دو برابر زمین است.
اما دانشمندان مطمئن هستند که این سیاره حاوی هیچ نوع آثار حیات نیست زیرا دمای سطح آن به خاطر نزدیکی بیش از حد به ستاره مرکزی بسیار بالاست.
اعضای تیم هارپس روز دوشنبه با اعلام خبر کشف این گروه جدید از سیارات گفتند انتظار دارند که طی شش ماه آینده وجود یک دسته دیگر از سیارات را اعلام کنند.
هدف نهایی یافتن کره ای خاکی در "ناحیه قابل سکونت" در اطراف یک ستاره است، مداری که دمای آن برای وجود آب به صورت مایع مناسب باشد.
دانشمندان معتقدند که با پیدایش فناوری های حساستر، شناسایی چنین کره ای ظرف چند سال آینده ممکن خواهد شد.
آژانس فضایی آمریکا نیز اخیرا تلسکوپی به نام کپلر را در مدار زمین قرار داد که وظیفه آن جستجو برای یافتن سیاراتی با ابعاد مشابه زمین است.




کلمات کلیدی :آموزش